Μάρω Βαμβουνάκη:

Μάρω Βαμβουνάκη: "Έτσι όπως ζούσαμε χτυπήσαμε τοίχο."

Posted by Δημήτρης Νίκου On 11:16 π.μ.

digg

| Συνέντευξη στον Δημήτρη Νίκου |

Τι είναι επιτυχία για ένα βιβλίο, αν όχι, πέρα από τις πωλήσεις, η επιθυμία των αναγνωστών του να το ανοίγουν ξανά και ξανά, αναζητώντας πάντα κάτι νέο στις σελίδες του; Τι είναι αναγνώριση, δικαίωση για έναν συγγραφέα, αν όχι, πέρα από τις θετικές κριτικές και τις συνεχείς επανεκδόσεις, το μοναδικό δέσιμο που αποκτά με τους αναγνώστες, που τον αισθάνονται πια άνθρωπο δικό τους, ανοίγοντας με θέρμη την καρδιά τους στο έργο του; Νομίζω, κάθε τυπική σύσταση είναι περιττή για την Μάρω Βαμβουνάκη, μια γυναίκα που, επί τριάντα και πλέον χρόνια, καταφέρνει να κερδίζει το κοινό με τη μοναδική χροιά της γραφής της, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα ευαισθησίας σε όσους πιστά την διαβάζουν και την αγαπούν. Πέρυσι, με τον “Ερωτευμένο Πολωνό”, κατάφερε να υπερβεί με τόλμη το μυθιστόρημα και τους κανόνες του, χαρίζοντάς μας μια δυνατή πραγματεία πάνω στην ευτυχία. Το κοινό την επιβράβευσε ξανά, στέλνοντάς την στους φιναλίστ του Βραβείου Αναγνωστών και στα βραβεία Γυναίκες της Χρονιάς. Φέτος, με το νέο της βιβλίο “Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη”, που μόλις κυκλοφόρησε, μας καλεί και πάλι για έναν περίπατο σκέψης και αυτογνωσίας, στα δρομάκια που βαδίζονται πάντα δυσκολότερα... αυτά του βαθύτερου εαυτού μας.

Κυρία Βαμβουνάκη, καλωσήλθατε στον Βιβλιοδείκτη. Μας κάνετε ποδαρικό, ελπίζω να μπήκατε με το δεξί.

Ναι, ναι! Μπαίνω με την καρδιά μου όλη, δεξιά και αριστερή, και εύχομαι ολόψυχα όμορφο δρόμο! Είμαι σίγουρη για τις καλές σας πιθανότητες γιατί ξέρω την ποιότητά σας και τις καθαρές προθέσεις σας!

Πείτε μου λίγα πράγματα για το νέο σας βιβλίο. Τι γυρεύει η Μάρω Βαμβουνάκη, Κυριακή απόγευμα, στη Βιέννη;

Η Βιέννη είναι πόλη μαγική. Σέβεται τους ανθρώπους που περπατούν στους δρόμους της, τους επιτρέπει να ρεμβάζουν ελεύθερα μια και η ίδια είναι ρεμβαστική. Δεν είναι τυχαίο που από αιώνες οι μουσικές κατέφυγαν εκεί, στο δικό της πεντάγραμμο. Ή που η ψυχανάλυση εμπνεύστηκε τον εαυτό της στα βιεννέζικα κλειστά δωμάτια. Το βιβλίο έχει δεκατρία κεφάλαια-περιστατικά και αρχίζει με ένα κεφάλαιο όπου ένας Αθηναίος ταξιδιώτης περιφέρεται μόνος ένα απόγευμα Κυριακής στη Βιέννη και εντός του. Έντιμα προχωράει στην αυτοκριτική του, όσο ποτέ τολμηρά. Και τα κυριακάτικα απογεύματα, όλοι το γνωρίζουμε, έχουν βάρος, έναν αόριστο πόνο από ελλείψεις. Από ελλείψεις που ξέρουμε και, πιο πολύ, από όσες δεν ξέρουμε και ζητούν εκδίκηση.

Σε όλα σας τα βιβλία ασχολείστε με τον άνθρωπο και πάντα με αγάπη, όχι απλά με κατανόηση. Υποψιάζομαι πως κι ο Θεός ακόμα, που μας εμφυσά την ψυχή, εκπλήσσεται πολλές φορές από τις ατραπούς που μας κινεί το θυμικό μας. Πόσο καλά μπορούμε να γνωρίζουμε έναν άνθρωπο ή τον εαυτό μας;

Ο άλλος μένει πάντα ένα αδιαπέραστο μυστικό, γράφει η Γιουρσενάρ. Και είναι ο άλλος τόσο άγνωστος και παρεξηγημένος, διότι άγνωστος και παρεξηγημένος παραμένει ο εαυτός μας. Αρνιόμαστε να τον παραδεχθούμε όπως δεν μας κολακεύει, και η ζωή περνάει με ένα διαρκές άγχος αυτοδικαίωσης. Η νόηση της αγάπης είναι ένα ισχυρότατο εργαλείο και πάντα υπάρχει το ερώτημα: Αγαπάμε εκείνο που γνωρίζουμε ή γνωρίζουμε εκείνο που αγαπάμε; Ένα αυγό του Κολόμβου... Νομίζω όμως πως τούτα τα δυο, ταυτόχρονα λειτουργούν και αλληλοτροφοδοτούνται. Σίγουρα ο Θεός εκπλήσσεται με το θυμικό μας, αλλά εκείνος το επέλεξε! Μας έπλασε ελεύθερους και γι αυτό απρόβλεπτους ακόμα και για τον ίδιο. Τι ενδιαφέρον θα είχαμε στα μάτια του αν μας τηλεκατεύθυνε;

Στο “Φάντασμα της αξόδευτης αγάπης”, γράφατε, ότι αν ένα παιδί κλείσει τα μάτια του, πιστεύει πως εξαφανίστηκε. Το είχα υπογραμμίσει. Υπάρχουν πολλά από τα οποία νομίζω θα θέλαμε όλοι να εξαφανιστούμε σήμερα. Τι λέτε; Πιάνει αυτό και στους ενήλικες;

Τα παιδιά βέβαια, ως ατελή, είναι εγωκεντρικά. Πιστεύουν πως υπάρχει μόνο ό,τι συλλαμβάνουν οι αισθήσεις τους. Φεύγει η μαμά έξω από το δωμάτιο, δεν τη βλέπουν και θρηνούν, νομίζουν ότι για πάντα χάθηκε, πέθανε. Μεγαλώνοντας, ο εγωκεντρισμός μας συνεχίζεται, αλλά με ακόμα πιο επικίνδυνους τρόπους. Νομίζουμε πως ο άλλος είναι σαν εμάς, ή όπως θα θέλαμε να είναι, όπως τον ελπίζουμε ή όπως τον φοβόμαστε, ο κόσμος παρερμηνεύεται κατά πώς μας βολεύει. Η απόσταση από την πραγματικότητα είναι η ψυχασθένεια, και ο εγωισμός είναι νοσογόνος.

Μιλώντας για την πραγματικότητα που θέλουμε να αποφύγουμε, πώς βιώνετε την κατάσταση στην Ελλάδα αυτή την εποχή; Θυμώνετε κι εσείς με όσα γίνονται; Τι σκέφτεστε;

Σκέφτομαι, πως όταν λήξει τούτη η σκληρή εποχή των ισχνών αγελάδων, θα την θυμόμαστε αργότερα σαν μια σπουδαία εποχή! Τα δύσκολα περάσματα έρχονται και μας βρίσκουν ως συνέπεια, ως προφυλακτικός φράχτης συχνά, για να χαθούμε ή να σωθούμε, όπως εμφανίζεται ο πυρετός σε έναν οργανισμό που έχασε την υγιή του λειτουργία. Θα βελτιωθεί σταθερά η κοινωνική κατάσταση όταν ο καθένας -εμπράκτως όμως- παραδεχθεί το κομμάτι της ευθύνης του, το δικό του, ας είναι και ελάχιστο μπρος στην ευθύνη των άλλων. Δεν υπάρχουν αθώοι, τουλάχιστον ενήλικοι. Είναι δύσκολη αλλά άκρως ενδιαφέρουσα εποχή, διότι έτσι όπως ζούσαμε χτυπήσαμε τοίχο και τώρα επιτάσσονται αλλαγές. Και πάντα οι αλλαγές, και οι θετικότερες, έχουν τρομαχτικό πόνο.

Ας γυρίσουμε ξανά στα βιβλία. Πηγαίνετε σε ένα βιβλιοπωλείο, θέλετε να βρείτε κάτι νέο να διαβάσετε. Τι θα κοιτάξετε πρώτα; Ποια ράφια θα ψάξετε;

Τελευταία πηγαίνω και ψάχνω στα ράφια με τους κλασικούς. Διψάω τόσο από σοβαρή δουλειά και γνήσια νοήματα που αναζητώ την εγγυημένη λογοτεχνία. Προ καιρού ξαναδιάβασα τον “Έφηβο” του Ντοστογιέφσκι, διαπίστωσα πως όταν το πρωτοδιάβασα, πολύ παλιότερα, δεν είχα καταλάβει τίποτα! Προχθές τέλειωσα το “Η καρδιά μας” του Μωπασσάν. Τι ερωτική ανθρωπογνωσία!...

Είναι πάντα δύσκολο να ξεχωρίσει μια μητέρα τα παιδιά της, αλλά... υποθέστε ότι στο ίδιο βιβλιοπωλείο, κάποιος αναγνώστης που σας βλέπει και σας αναγνωρίζει, σας ζητάει να του υποδείξετε ένα ή δύο βιβλία που να σας αντιπροσωπεύουν περισσότερο. Ποια θα του λέγατε;

Ποτέ δεν θεώρησα τα βιβλία μου παιδιά μου. Το παιδί το ανθρώπινο είναι τεράστια υπόθεση, ασύγκριτη! Με κανένα έργο μας δεν παραλληλίζεται. Πάντως απ΄ τα βιβλία μου αγαπώ ξεχωριστά τη “Ντούλια” και τον “Ερωτευμένο Πολωνό”.

Πώς βλέπετε, αλήθεια, μέσα από τη δική σας εμπειρία, την ελληνική λογοτεχνία και την αγορά του βιβλίου σήμερα;

Η συγγραφή και η έκδοση στην Ελλάδα υπήρξε όσο ποτέ -και ίσως πουθενά- ελεύθερη, σχεδόν ασύδοτη! Ο καθένας γινόταν δεκτός να δείξει τι μπορεί και πόσο αντέχει. Καλή όσο και επικίνδυνη προϋπόθεση... Όσο για τους πικρούς καιρούς που περνάμε, κι αυτό θετικό το βρίσκω για την τέχνη. Πάντα, μετά από σκληρές εποχές, οι αληθινοί δημιουργοί ωριμάζουν. Γίνονται σοφότεροι και πιο εργατικοί. Άσκηση, βάσανο και δημιουργία ζυμώνονται μαζί. Περιμένουμε λοιπόν καλύτερα βιβλία, να ξεφύγουμε κι απ' την υπερβολική ομφαλοσκόπηση της "εύκολης" ζωής και της γκρινιάρικης γραφής των τελευταίων δεκαετιών.

Υπάρχει κάτι πιο ιδιαίτερο που θα θέλατε να γράψετε, ένα θέμα, μια ιστορία πιο διαφορετική ίσως, αλλά για κάποιον λόγο ακόμα δεν το έχετε κάνει;

Από πολύ παλιά σκεφτόμουν, τι δυνατή σάγκα θα ήταν το να γράψω την ιστορία της μεγάλης οικογένειας του πατέρα μου! Μια οικογένεια ανεπανάληπτη με όλες τις έννοιες, πουθενά δεν θα ξανάβρισκα τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία, κυρίως τέτοιους χαρακτήρες. Όμως ξέρω καλά, πως όσο τίμιες κι αν είναι οι προθέσεις μου, όσα χρόνια κι αν το δούλευα κι αν ερευνούσα το παρελθόν τους, ποτέ δεν θα κατάφερνα να πλησιάσω την όντως ιστορία των αληθινών εκείνων προσώπων, δεν θα γλίτωνα από τα πολλά ψεύδη της φαντασίας μου. Και θα ήταν κρίμα, ειδικά για εκείνα τα έντονα και ιδιαίτερα πρόσωπα. Δεν καταγράφεται η ασύλληπτη λεπτότητα της πραγματικής ζωής, η μαγική περιπλοκότητα των πραγματικών χαρακτήρων. Τους απλοποιούμε, τους μπαζώνουμε με δικά μας κλισέ. Δεν πιστεύω πως υπάρχουν πιστές βιογραφίες, ούτε αυτοβιογραφίες πιστές μπορούμε να γράψουμε. Θυμάμαι στο περίπου εκείνη τη φράση του Ελύτη, ότι μπορείς να ζωγραφίσεις ένα πουλί, αλλά δε μπορείς να ζωγραφίσεις τον κελαηδισμό του.

Σκέφτομαι να κλείσουμε την κουβέντα μας με μουσική. Διαλέξτε εσείς ένα κομμάτι που αγαπάτε για να το αφιερώσουμε σε όσους τώρα μας διαβάζουν.

Το “Βλέφαρό μου” του Κυπουργού με τον Χρόνη Αηδονίδη! Και το μοτίβο από το σάουντρακ του Κινέζου Γιουμεμπαγιάσι για την ταινία “In the mood for love”. Τι αβάσταχτη νοσταλγία και προσδοκία ταυτόχρονα!...

Σας ευχαριστώ πολύ, κυρία Βαμβουνάκη!

Το νέο βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη, “Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη”, κυκλοφορεί απ' τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Μάρω Βαμβουνάκη – Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο (απόσπασμα)

 { Έκανε πάρα πολλά μόνη για να καταλήξει στη θανάσιμη άμμο της πλήξης. Μόνος πόσο μακριά να πας; Πόσο να περιπλανηθείς και να  πλανηθείς; Δεν είμαστε εμείς οι δημιουργοί της ψυχής μας. Δεν αρχίζουν και δεν τελειώνουν όλα με αποφάσεις μας. Χρειάζεται τρομερά την ανταπόκριση, την εμπιστοσύνη και την ασφάλεια, όπως παιδί χρειαζόταν τους γονείς της.  Μόνο που η ανταπόκριση η αληθινή έρχεται ύστερα από ερήμους σιωπής, κι η εμπιστοσύνη η αληθινή ύστερα από ερήμους απιστίας, κι η ασφάλεια η αληθινή μετά από ερήμους ανασφάλειας.

Έχει ήδη διανύσει τις δικές της ερήμους;

Έχει κι άλλο δρόμο να κάνει;

     Χρειάζεται να καταλάβει, πως ολόκληρη η ύπαρξή της είναι τσακισμένη αντήχηση ενός άλλου κόσμου. Ιδανικού κόσμου, ασφαλούς και τέλειου σαν τότε που, παιδί, κοιμόταν στο πατρικό σπίτι. Οι νοσταλγίες, οι πόθοι της, η λαχτάρα της, οι πόνοι της, οι εκρηκτικές, παράλογες ελπίδες της, μοιάζουν με νύξεις, με μισοσβησμένα μηνύματα αυτού του άλλου κόσμου που την καλεί και τη σαγηνεύει.

     Στον ορίζοντα της όρασής της ανεβαίνει μια στήλη λευκού καπνού που της υπόσχεται πως κάτι συμβαίνει πέρα απ’ αυτόν τον ορίζοντα.

     Η συντριβή των περασμένων μηνών την μετέτρεψε. Αντί να τη διαλύσει, κάτι έδεσε. Λες κι η φωτιά του πόνου να έλιωσε τα αιχμηρά υλικά της καρδιάς της, να τα μαλάκωσε, να τα έχυσε το ένα στο άλλο και μετά να τα στερέωσε σε ακαθόριστο αλλά ωραίο σχήμα. Έρμα στο τρελό καράβι της ζωής.

Δόξα τω Θεώ, δε σκορπίστηκε, δεν τρελάθηκε, μαζεύτηκε και νιώθει καλά μέσα στη ποίηση του κόσμου που θα την οδηγήσει στον ποιητή.

     Νομίζει πως θα ‘ρθει η μέρα που θα είναι έτοιμη να ερωτευτεί πάλι. Δεν ξέρει πότε, δεν ξέρει ποιόν, όμως, τώρα, που της γκρεμίσθηκε το μόνιμο είδωλο του έρωτά της, τώρα που βρήκε κουράγιο να ξεφύγει από ένα είδωλο γάμου και να εισχωρήσει σε μια θαρραλέα μοναξιά, νομίζει πως θα ‘ρθει η μέρα που θα ερωτευτεί τον έρωτα πάλι. Αισθάνεται ν’ ανοίγει, σιγά-σιγά σαν αχιβάδα, να αχνοφέγγει σαν φίλντισι. Ανοίγει και περιμένει ακόμα και τώρα που το έμαθε, πως ο έρωτας είναι για το άπιαστο, πως ο πόθος είναι προς το ανέφικτο. Πως η παρουσία φωλιάζει σε απουσίες. Ο ωραιότερος εραστής είναι ο αναμενόμενος κι ο γλυκύτερος σύντροφος ο ερχόμενος.

     Όταν, κάποτε, αυτό που πολύ προσδοκάς να συμβεί, συμβαίνει, σ’ αφήνει την αλλόκοτη γεύση του ανικανοποίητου μια και σπάνια συμπίπτει μ’ εκείνο που περίμενες.

     Αργά και πού, κάποιες στιγμές μονάχα, ανεπαίσθητες στιγμές, ανοίγουν οι ουρανοί, γίνονται όλα όπως τα θέλησες ή κι ακόμα καλύτερα απ’ όσο τα θέλησες, ίσα-ίσα για να σε κεντρίσουνε και ν’ αρχίσεις, μετά, ξανά να περιμένεις.

     Σπάνια κανείς το αποδέχεται αυτό γιατί, πώς γίνεται να ερωτεύεται αν δεν πιστεύει στα απίστευτα, αν δεν μπορεί να λέει κάθε φορά, «αυτή τη φορά θα είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα» ή «Εγώ όμως θα τα καταφέρω!».

     Κι εκεί ακριβώς, σ’ αυτήν την, εκ πρώτης όψεως, σχεδόν γελοία αφέλεια, προβάλλει το θαύμα της πίστης και της ελπίδας που, ενώ χτίζει κόσμους από υλικά ονείρου, μπορεί να στεγάσει τον άνθρωπο στερεότερα και ασφαλέστερα απ’ τα υλικά των οικοδομών. }

Μάρω Βαμβουνάκη – Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο (απόσπασμα)

Εκδόσεις: ΦΙΛΙΠΠΟΤΗΣ ( Αθήνα 2001)

Επιμέλεια Εξωφύλλου: Μάρω Βαμβουνάκη

Δημοσιεύτηκε 3rd March από τον χρήστη ns

Ετικέτες: Λογοτεχνία

Αγαπημένα αποσπάσματα απο Μάρω Βαμβουνάκη

11 Αυγούστου 2011

Αγαπημένα αποσπάσματα απο Μάρω Βαμβουνάκη

Το φάντασμα της αξόδευτης Αγάπης

1. Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει. Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ’ αυτά που δεν έχεις αλλά απ’ αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ’ την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται. Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι’ αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε· προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως: "Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…"

 2. «Τα παιδιά γνωρίζουν για μας περισσότερα από όσο εμείς για τον εαυτό μας, για το τι συμβαίνει στην οικογένεια, κι ας το κρατούν επτασφράγιστο μυστικό οι μεγάλοι. Ξεχωρίζουν αυτόματα ποιος ξένος είναι καλός άνθρωπος, τις προθέσεις του, την ψυχική του ποιότητα, αγαπούν σπαρακτικά, θυσιαστικά τα σκυλάκια, τα πουλιά, όλα τα ελάχιστα και ασθενή του κόσμου, γιατί καταλαβαίνουν τη μετοχή τους στην Αλήθεια.Και πόσο δύσκολο να θες να διδάξεις στα παιδιά του Παραδείσου τους κανονισμούς της δικής μας κατάστασης, της πτώσης μας. Να τα προσαρμόσεις! Πού;…Να τους αφαιρείς την αγαλλίαση, την έκσταση, κάνοντάς τα όλο και πιο λογικά, συμβατικά λογικά, να τα πονηρεύεις να επιζήσουν. Για να επιζήσουν θα πρέπει να τους μειώνεις και να τους λερώνεις το να ζουν. Να τα κατεβάσεις από το υπέρλογο όπου ταξιδεύουν σαν άγγελοι και να τα προσγειώσεις στον κόσμο που τόσο συμβιβασμένα και μίζερα φτιάξαμε όπως-όπως οι μεγάλοι. Να τους περιορίσεις την απέραντη ύπαρξη σε μια κοσμική, άρα υποκριτική ύπαρξη. Ίσως γι’ αυτό είναι συχνά μελαγχολικά κι απόμακρα, ίσως γι’ αυτό όσο πάνε προς την εφηβεία μας βγάζουν το θυμό τους. Μια αχνή αίσθηση εξορίας στο βλέμμα τους ανατέλλει από νωρίς.»

3. «Τίποτα μα τίποτα δεν εξοργίζει τον άνθρωπο όσο το να του στερούν την ελευθερία του, να μην του επιτρέπουν να είναι ο εαυτός του, είτε το καταλαβαίνει συνειδητά είτε όχι. ….. Μόνο από τον εαυτό μας κινδυνεύουμε, μόνο εκεί στο βυθό του βρίσκεται η Κόλαση κι ο Παράδεισός μας, γι αυτό και προς τα κει, προς τα μέσα, αξίζει να οδοιπορούμε. Κάθε δρόμος, και ο πιο μακρινός, και ο πιο φιλόδοξος πνευματικά, από και περνάει. Από κει περνάει ακόμα και η απάρνηση του εαυτού όταν την αποφασίσουμε. Γι αυτό θυμώνουμε όταν μας εμποδίζουν το μόνο δημιουργικό ταξίδι ζωής: να βρούμε τον εαυτό μας.»

 4. «Δεν είναι κακό να ζει κανείς μόνος, αντιθέτως, όποιος ασκηθεί να αντέχει τη μοναξιά έχει τη δύναμη να αντέχει πάρα πολλά και όχι μόνο να αντέχει αλλά και να απολαμβάνει πάρα πολλά που αλλιώς δε θα μπορούσε να διακρίνει. Η μοναξιά είναι το ορυχείο της δύναμης και της αυτογνωσίας. Δεν ζει καλά κανείς παρά μόνος, έφτασε να λέει ο Διονύσιος Σολωμός. Μια μοναξιά όμως που δεν αποτελεί καταφύγιο δειλίας. Μόνο τότε. Η επιλεγμένη μοναχικότητα όχι η εξαναγκαστική».

Η μοναξιά είναι από χώμα...

1. " Το δικό μου το πολύ πως να χωρέσει στο δικό σου το λίγο! Κι οι δυο μας δυσανασχετούσαμε δικαιολογημένα.

Όμως μέσα σ' αυτό το λίγο σου, σ' αυτό το περιορισμένο σου, είχα την κακοτυχία να διακρίνω σκιές περαστικές που με πυρπόλησαν. Σκιές του απέραντου. Αυτό που δεν έλεγχες, αυτό που δεν γνώριζες, προσπερνούσε από μια σου έκφραση, από μια σου χειρονομία τυχαία και με καθήλωνε.

Δεν περιγράφεται η ματιά, η κίνηση, ο ήχος.

Ό,τι κι αν σου πω δεν θα σου μεταδώσω αυτό που μ' έκανε να σε θέλω έτσι. Το απέραντο είναι άπιαστο, απερίγραπτο, ακαθόριστο. Χιλιάδες να λέω εναντίον σου αμέσως θα παραλύσουν μπροστά στη γρήγορη κίνηση του χεριού σου μόλις σηκωθεί για να φτάσει στα χείλη σου και να δαγκώσεις το μικρό σου νυχάκι σμίγοντας τα φρύδια σα να σκέφτεσαι κάτι δύσκολο.

Για μια τέτοια κίνηση, κάποιες ώρες, ένιωθα έτοιμος και τη ζωή μου να δώσω.

Για μια τέτοια κίνηση!

Σαν σινιάλο άλλων κόσμων ερχόταν προς εμένα κι ανέτρεπε όσα σου καταμαρτυρούσα. Από κατήγορο με μετέτρεπε σε ζητιάνο σου!

Για μια τέτοια κίνηση!

Δεν θα απορήσω ποτέ ξανά για το τι είναι εκείνο που αλυσοδένει ένα ζευγάρι. Δεν φαίνεται αυτό που αλυσοδένει. Εμείς οι απ' έξω δεν βλέπουμε τίποτα όμως ένας άντρας κανείς δεν ξέρει τι σινιάλα δέχεται από το βλέμμα μια γυναίκας, απ' την ανάσα της, από το γέλιο της, από την πιο ανεπαίσθητη χειρονομία της, από το άρωμά της.

2. «Πώς ν’ απαλλάξω τη σκέψη μου απ’ τις ερμηνείες των άλλων έτσι που να μη σου λέω «σ’ αγαπώ»,γιατί όσα κάνουμε μιμούνται τις ταινίες,τα διαβάσματα,τα τραγούδια που μας πρωτοδίδαξαν αυτή τη φράση;Να σου λέω «Σ’ ΑΓΑΠΩ»,γιατί ένα αρχέγονο κύμα βγαίνει από βαθιά μου,πρωτοφανές,άγνωστο και λέει έτσι… «

3. «Τα μικρά παιδιά δεν φτιάχνουν μύθους γιατί τα παιδιά ζουν απ’ ευθείας χωρίς διερμηνείς και μεσάζοντες. Η πραγματικότητα των παιδιών είναι τα παραμύθια μας και η παραμυθία μας για το χαμένο παράδεισο στην εξορία μας. Τα παιδιά από μόνα τους ξέρουν. Μπορούν ν’ αποκρυπτογραφούν τα μαγικά σημάδια του κόσμου γιατί την έχουν την καθαρή όραση που συλλαμβάνει τα άφαντα, ενώ εμείς τη χάσαμε με τα χρόνια και με τις γνώσεις. Τα παιδιά είναι σοβαρότερα και συνεπέστερα απ’ τους μεγάλους γι’ αυτό κι εγώ στο παλιό ζαρωμένο παιδί που απέμεινε μέσα μου προστρέχω όταν είναι να αισθανθώ τα πιο σπουδαία. Ένα παιδί από παλιά κι από βαθιά βγαίνει κι αποφασίζει στις εσχατιές της ζωής μας. Υπάρχει ένα παιδί μέσα μου που ξέμεινε, δεν την ξεχνά την ποίηση των πραγμάτων που χρόνια πριν αντίκρυσε και ζει με την αόριστη νοσταλγία της ανικανοποίητο πια και λυπημένο. Γιατί τίποτα δεν συγκρίνεται με την ποίηση των πράγματων στην παιδική ματιά, όλα είναι κατώτερά της από δω κι ύστερα.»

4. «Να υπάρχω μονάχα, να σ’ αγαπώ μονάχα και να μην έχω λόγο κανένα να το δηλώνω. Ούτε την παρουσία μου να μη χρειάζεται να δηλώνω πια. Σ’ αγαπώ τόσο που το ξεχνώ, όπως ξεχνάμε τα αυτονόητα και τα φυσικά. Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε κρίνω και εντελώς σε αποδέχομαι. Γλίτωσα από το μαρτύριο να προσπαθώ συνεχώς να σε διορθώνω. Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε θέλω. Γιατί δεν θες παρά ότι σου λείπει κι εσύ πια δεν μου λείπεις αφού στης αγάπης τον τόπο δεν χωρά η απόσταση. Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι, είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι είμαι έρχεσαι.»

Τηλεφωνήματα και ενοχές

«Ήρωας δεν είναι εκείνος που δε φοβάται,που δεν πικραίνεται.Είναι εκείνος που φοβάται και πικραίνεται το ίδιο με τον καθένα μας,ίσως και περισσότερο-γιατί όσο γενναιότερος τόσο πιο ευαίσθητος-,αλλά ο φόβος δε μεταλάσσει τις αποφάσεις της καθαρής του καρδιάς,δεν επηρεάζει τις επιλογές του ωριμότερου νου του.»

Ο παλιάτσος και η Άνιμα

«Εγωιστής είναι τελικά ένας δειλός, τόσο δειλός που δεν μπορεί να κάνει τίποτα ουσιαστικό, ούτε να αγαπάει τον εαυτό του. Και εγωιστής δεν είναι εκείνος που αγαπάει τον εαυτό του, όπως επιπόλαια νομίζουμε. Εγωιστής είναι εκείνος που δεν αγαπάει τον εαυτό του. Που γι’ αυτό ακριβώς προσπαθεί να πείσει τους άλλους πως αξίζει, πως είναι σπουδαίος. Επειδή δεν το πιστεύει ο ίδιος. Αγωνίζεται με κάθε τρόπο να επιβάλει τούτη την καλή μαρτυρία, ώστε η μαρτυρία να επιστρέψει στον ίδιο και να γλιτώσει από την αυτοαμφισβήτηση. Γι’ αυτό άλλωστε ο εγωισμός ενέχει βία. Γιατί κουβαλάει αγωνία΄ανάγκη και τρόμο πτώσης στο εσώτερο κενό.»

Πηγή: Μάρω Βαμβουνάκη

Αποφθέγματα για την Σιωπή

Αποφθέγματα για την Σιωπή

• Αληθινή αγάπη: όταν δε χρειάζεται και να πεις τίποτα Γαλλική παροιμία
• Αν η σιωπή ταιριάζει και στον σοφό, άραγε πόσες φορές περισσότερο ταιριάζει στον ανόητο Ταλμούντ
• Ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια υπάρχει η διέξοδος της σιωπής Άγνωστος
• Ας είναι ευλογημένη η σιωπή! Γιατί μέσα σ' αυτήν θα μ' ακούσεις να μιλώ Γκιμπράν Χαλίλ
• Ασφαλώς, οι υποθέσεις των ανθρώπων θα ήσαν πιο ευτυχισμένες, αν η δύναμη των ανθρώπων να σιωπούν ήταν ίση με την δύναμη τους να μιλούν. Η πείρα, όμως, περισσότερο από αρκετά μας διδάσκει ότι οι άνθρωποι δεν ελέγχουν τίποτε με τόση δυσκολία όσο τη γλώσσα τους Σπινόζα Μπ.
• Αυτοί που έχουν τη γνώση, δε μιλούν. Αυτοί που μιλούν, δεν έχουν γνώση Λαο Τσι
• Αυτός που μιλάει δεν ξέρει. Αυτός που ξέρει δεν μιλάει Λάο Τσε
• Αυτός που ξέρει να σιωπά, απλώς δεν μπορεί να μιλήσει σωστά Γιενς Βάλτερ
• Αυτός που όταν έχει άδικο σιωπά, είναι σοφός. Αυτός που σιωπά, αν και ξέρει πως έχει δίκιο, είναι παντρεμένος Σω Μπέρναρντ
• Για μια θυσία που κάνεις επιβάλλεται η σιγή Ευριπίδης
• Για να επιβάλεις τη σιωπή σε ένα πρόσωπο, σίγα πρώτος εσύ Σενέκας
• Για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί (Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen) Βιτγκενστάιν Λούντβιχ
• Γνήσιος έπαινος για τη γυναίκα είναι η σιωπή Ευριπίδης
• Γυναιξί σιγή κόσμον φέρει (Η σιωπή στολίζει τις γυναίκες) Σοφοκλής
• Δεν υπάρχει πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ ερωτευμένων, όταν και οι δυο σιωπούν Τουρνιέ Α.
• Δεν υπάρχει τόσο ταπεινωτική απάντηση, όσο η περιφρονητική σιωπή Ντε Μονταίν
• Εάν η γυναίκα δεν ξέρει τι να πει, το μόνο σίγουρο είναι πως δε θα σιωπήσει Μάμτσιτς Μ.
• Εάν θέλεις να ζεις σε ειρήνη, μη βλέπεις τίποτα, μην ακούς τίποτα, σιώπα Ιταλική παροιμία
• Εάν μόνο ακούτε τα ειπωμένα, τότε είστε ένας μαθητής. Ακούτε τις λέξεις και χάνετε την σιωπή. Εκείνη τη στιγμή που θ' αρχίσετε ν' ακούτε τη σιωπή, τότε θα γίνεστε ένας μυημένος, αληθινός μαθητής Όσσο
• Εάν στην ερώτησή σας απάντησα με σιωπή, αυτό σημαίνει ότι είμαι σίγουρος πως ερμηνεύοντας αυτήν την σιωπή θα βρείτε την πιο σωστή απάντηση παρά ακούγοντας τη "σωστότερη" απάντησή μου Σοϊλεμεζίδης Γ.
• Εάν το Α είναι η επιτυχία στη ζωή, τότε το Α ισούται με χ συν ψ συν z. Το χ είναι η εργασία, το ψ είναι το παιχνίδι και το z είναι να κρατάς το στόμα σου κλειστό Σκυλλουργιώτης
• Εκεί που πολύ μιλάνε η σιωπή γίνεται αρετή Τοϊσιμπέκοφ Μπ.
• Εκείνος που έχει υπάκουα γλώσσα συνήθως σιωπά Λετς Σ.
• Έμαθα να σιωπώ απ' τον φλύαρο, να είμαι επιεικής απ' τον φανατικό, έμαθα την καλοσύνη απ' τον μοχθηρό, αλλά όσο και παράξενο να φαίνετε δε νιώθω ούτε μια στάλα ευγνωμοσύνης στους δασκάλους μου Ντζεμπράν Ντ.
• Η αλήθεια σιωπά όταν μιλάνε τα λεφτά Ρώσικη παροιμία
• Η αληθινή λύπη φέρνει σιγή στην καρδιά. Η χαρά έχει τους φίλους της και η λύπη τη μοναξιά της
• Η αμαρτία γράφει ιστορία. Η καλοσύνη σιωπά Λούθηρος
• Η ανομία εξιστορείται, η αγαθότητα σιγά Γκαίτε
• Η αξία αναμφιβόλως χάνει όταν περιαυτολογεί, αλλά και όταν σιωπεί ακαίρως, δεν ωφελεί Αιγινίτης Δ.
• Η βαθειά επικοινωνία συμβαίνει μέσα στη σιωπή, όχι μέσα από λέξεις Άγνωστος
• Η Γνώση είναι ένα παιδί που έκανε μια ανακάλυψη και με κραυγές χαράς τρέχει στους δρόμους. Ενώ η Σοφία διατηρεί την ανακάλυψη της μες στη βαθιά σιωπή Αουρομπίντο Σ.
• Ή λέγε τι σιγής κρείττον, ή σιγήν έχε (Ή να λες κάτι καλύτερο από την σιωπή ή να σωπαίνεις) Ευριπίδης
• Ή λέγε τι σιγής κρείττον, ή σιγήν έχε (Ή νας λες κάτι που αξίζει περισσότερο απ' τη σιωπή, ή αλλιώς σιώπα!) Μένανδρος
• Η λευκή σελίδα ποθεί τη λέξη, η λέξη το θραύσμα το θραύσμα τη σιωπή η σιωπή το ποίημα της σιωπής το ποίημα της σιωπής, τη λευκή σελίδα Βλαβιανός Χ.
• Η μεγαλύτερη τέχνη είναι να παραμένεις σιωπηλός, ενώ μιλάς Άγνωστος
• Η μουσική εκφράζει αυτά που θα'ταν καλύτερο να αποσιωπηθούν Σούμαν Κλάρα
• Η ουσία του διαλογισμού είναι στο να είσαι τόσο σιωπηλός, ώστε να μη υπάρχει κάποια παραμικρή κίνηση της σκέψης, για να μη μπουν κάποιες λέξεις μεταξύ σας και της πραγματικότητας, για να μείνετε πραγματικά μόνος. Αυτή η μοναχικότητα, αυτή η καθαρότητα, αυτό το ξάστερο ουρανό της ύπαρξής σας είναι ο αληθινός διαλογισμός Όσσο
• Ή πρέπει να σιωπήσεις, ή να πεις κάτι καλύτερο από τη σιωπή Πυθαγόρας
• Η σιωπή είναι βαθιά σαν την αιωνιότητα, τα λόγια ρηχά σαν το χρόνο Καρλάιλ Τομας
• Η σιωπή είναι βαθιά σαν την Αιωνιότητα. Η ομιλία ρηχή σαν τον Χρόνο Καρλάιλ Τ.
• Η σιωπή είναι βουβή, όμως υπάρχουν και εκρηκτικές σιωπές Άγνωστος
• Η σιωπή είναι ένας πιστός φίλος που ποτέ δε θα σε προδώσει Κομφούκιος
• Η σιωπή είναι η πιο τέλεια έκφραση της περιφρόνησης Σω Μπ.
• Η σιωπή είναι η συνέχεια των επιχειρημάτων με άλλα μέσα Τσε Γκεβάρα Ε.
• Η σιωπή είναι μια αξεπέραστη απάντηση Άγνωστος
• Η σιωπή είναι μια αρετή που μπορεί κάποτε να αποβεί εγκληματική Ντε Μαρινιάκ
• Η σιωπή είναι μια μορφή ομιλίας, που δε ζητάει απάντηση, είναι κοφτή, κρύα και σκληρή Άγνωστος
• Η σιωπή είναι πιο μουσική απ’ οποιοδήποτε τραγούδι Ροσσέτι Χ.
• Η σιωπή είναι σοφία, από εκεί εκπορεύεται κάθε σοφία, αν το μωρό του τρυγονιού δε γουργούριζε δε θα τραβούσε κοντά του το μωρό του φιδιού που τριγυρίζει Μεντζντούμπ
• Η σιωπή είναι τα αγία των αγίων της σοφίας: εκεί φυλάνε όχι μόνο τα μυστικά, αλλά και τα ελαττώματα Ζαχαρίε Κ.
• Η σιωπή είναι το πλέον ακαταμάχητο επιχείρημα Μπίλλινγκς Τζ.
• Η σιωπή είναι το στολίδι του σοφού και το προσωπείο του βλάκα Αραβική παροιμία
• Η σιωπή είπε τα σοφότερα και υψηλότερα λόγια Άγνωστος
• Η σιωπή θα μας σώσει από το άδικο, αλλά θα μας στερήσει τη δυνατότητα να έχουμε δίκαιο. Στραβίνσκι Ι.
• Η σιωπή μερικές φορές σημαίνει πολύ αυστηρή κριτική Μπάκστον Τσ.
• Η σιωπηλή γυναίκα είναι δώρο Θεού Γαλλική παροιμία
• Η σιωπηρή πράξη είναι καλύτερη από την ανώφελη λέξη Άγνωστος
• Η σοφία αποτελείται από δυο μέρη: πρώτα, να έχεις να πεις πολλά και δεύτερο, να μην πεις τίποτα Άγνωστος
• Η συζήτηση διδάσκει, η σιωπή μορφώνει Άγνωστος
• Η συμφορά είναι φιλοσοφία σιωπηλή Δημητρακόπουλος Π.
• Η τέχνη να μιλάς έχει ως φυσική συμπλήρωση την επιστήμη να σιωπάς Τοϊσιμπέκοφ Μπ.
• Η φλυαρία των ΜΜΕ είναι η υπεραξία της σιωπής μας
• Θα γνωρίσει το μυστικό του Αόρατου μόνο εκείνος που είναι ικανός να κλείσει τα χείλη του και να μείνει σιωπηλός Ρουμί
• Καλύτερα να αποκαλύψεις την εξυπνάδα σου σιωπηλά, παρά μιλώντας Σοπενάουερ Α.
• Καλύτερα να σιωπάς αν δεν έχεις κανόνι Ινδική παροιμία
• Καμιά εκδίκηση δεν μπορεί να συγκριθεί με σιωπηλή περιφρόνηση, επειδή αυτή αποτελεί θάψιμο του συκοφάντη στη λάσπη της δικής του μηδαμινότητας Γρασιάν Μπ.
• Κανείς ανόητος δεν ξέρει ποτέ πότε πρέπει να σιωπά
• Κατά τη δικτατορία οι άνθρωποι σιωπούν, κατά την δημοκρατία σωπαίνουν Βιγκούσιν Α.
• Κλειστό το στόμα / Σιωπή (Acqua in bocca) Ιταλική Παροιμία
• Μάζεψα τα πιο όμορφα, τα πιο σοφά Λόγια, για να κατανοήσω πως στην κορυφή της ομορφιάς, της αρμονίας και της σοφίας βρίσκεται η Σιωπή Σοϊλεμεζίδης Γ.
• Μάθε ν’ ακούς τη σιωπή μέσα σου και να ξέρεις ότι καθετί σ’ αυτή τη ζωή έχει κάποιο σκοπό. Δεν υπάρχουν λάθη, ούτε συμπτώσεις, καθετί που συμβαίνει είναι ένα δώρο που μας δίνεται για να μάθουμε κάτι απ’ αυτό Kubler - Ross Elisabet
• Μάλιστα, μπορείς έξυπνα να μιλάς, όμως καλύτερα είναι έξυπνα να σιωπάς Πλούταρχος
• Με την άδικη πατρίδα σου να συμπεριφέρεσαι όπως με την μητρυιά: να σιωπάς Πυθαγόρας
• Μεγαλιώδης η σιγή, ανούσια όλα τα άλλα Ντε Βινύ Αλφρέ
• Μείνε σιωπηλός, μη σκέπτεσαι, και όλα θα γίνουν κατανοητά Σεγκαν Γιαντσι (Σοσαν Καντσι)
• Μερικές φορές η σιωπή είναι πιο πολυσήμαντη και υψηλή, παρά η πιο ευγενική και εκφραστική ευγλωττία Άντισον Ντ.
• Μη λέγεις πάντοτε όσα γνωρίζεις. Αλλά γνώριζε πάντοτε τα όσα λέγεις Σωκράτης
• Μόνον η σιωπή είναι ωραίο πράγμα. Όλα τα άλλα είναι αδυναμία Ντε Βινύ
• Να είσαι περήφανος, αυστηρός. Μην ζητήσεις καμιά παρηγοριά από κανέναν, υπόφερε σιωπηλά Ντοστογιέφσκι
• Να σιωπά εκείνος που έδωσε, να μιλάει εκείνος που πήρε. Θερβάντες
• Να'ναι ευλογημένοι όσοι, ενώ δεν έχουν τίποτα να πουν, κρατούν το στόμα τους κλειστό Βαλεντιν Καρλ
• Ο βλάκας λάμπει από εξυπνάδα, όσο διατηρεί τη σιωπή Άγνωστος
• Ο διαλογισμός σου δίνει την τόλμη να είσαι σιωπηλός, μόνος…και ευτυχισμένος Όσσο
• Ο δρόμος για την τελειότητα είναι αυτός της σιωπής
• Ο ένας σιωπά γιατί δεν έχει να πει τίποτα, ο άλλος, γιατί σκέφτεται. - Λέων Τολστόι
• Ο κάθε άνθρωπος που έχει την ικανότητα να απολαμβάνει τη σιωπή, δε θα μπορέσει ποτέ να γίνει πολιτικός. Ούτε θα τον επισκεφθεί η σκέψη να γίνει πρωθυπουργός. Αυτό δεν είναι για τους ανθρώπους που διαλογίζονται, είναι για μετριότητες. Όσσο
• Ο καλύτερος κήρυκας είναι ο μύρμηγκας, γιατί δε μιλάει Άγνωστος
• Ο ρήτορας Ισοκράτης ζήτησε διπλή αμοιβή από τον Καρεώνα που ήταν φλύαρος και ήθελε να σπουδάσει κοντά του. Και όταν αυτός του ζήτησε τον λόγο, ο Ισοκράτης είπε, τον ένα μισθό για να μάθεις να μιλάς και τον άλλο για να μάθεις να σιωπάς Ισοκράτης
• Ο σιωπηλός λόγος είναι ο εκφραστικότερος Κουζέν
• Ο σοφός φίλος μου είχε μερικές αναλαμπές σιωπής, που έκαναν τη συζήτηση μαζί του απολαυστική Σμιθ Σ.
• Οι γονείς, μας μαθαίνουν να μιλάμε, ενώ ο κόσμος, μας μαθαίνει να σιωπούμε Τσεχικό ρητό
• Οι λέξεις είναι απλώς το δοχείο. Η σιωπή είναι το περιεχόμενο Οσσό
• Οι μικρές λύπες είναι φλύαρες, η μεγάλη οδύνη είναι σιωπηλή Σενέκας
• Οι σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιο φοβερό κι απ’ το τραγούδι: τη σιωπή τους. Κάφκα Φ.
• Οι σιωπές κάνουν τις πραγματικές συζητήσεις μεταξύ φίλων. Αυτό που μετράει δεν είναι το να μιλάς, αλλά το να μη χρειάζεται να μιλήσεις Βιετναμέζικη παροιμία
• Οι σοφοί άνθρωποι συνήθως σιωπούν. Όταν όμως που κάτι, τους αντιλαμβανόμαστε από τη δυσάρεστη μυρωδιά του στόματός τους Ζάπα Φρανκ
• Όλες οι μεγάλες απολαύσεις είναι σιωπηλές Άγνωστος
• Όλοι μιλούν. Κανένας δεν μιλά για τη σιωπή. Γι' αυτό έχουν χάσει την αξία τους τα λόγια Άγνωστος
• Όσο βαθύτερη είναι η λύπη, τόσο λιγότερο φωνάζει Ταλμούδ
• Όσο μια λέξη μένει ανείπωτη, είσαι ο αφέντης της, μόλις την ξεστομίσεις, γίνεσαι σκλάβος της Γκάμπριολ Ιμπν
• Όταν μιλάς οι λέξεις πρέπει να είναι καλύτερες από την σιωπή. - Λέων Τολστόι
• Όταν ο μικρός άνθρωπος αρχίζει να καταλαβαίνει τον κόσμο, κάνει πολλές ερωτήσεις. Όταν μεγαλώνει, αρχίζει να μιλάει πολύ. Και μόνο όταν ο άνθρωπος κατανοεί την ευφράδεια της σιωπής, τότε γένεται ενήλικος Άγνωστος
• Όταν οι αυτόπτες μάρτυρες σιωπούν τότε γεννιούνται οι μύθοι Έρεμπουργκ Η.
• Ουδέν εστιν έξωθεν του ανθρώπου εισπορευόμενον εις αυτόν ο δύναται αυτόν κοινώσαι, αλλά τα εκπορευόμενα εστί τα κοινούντα τον άνθρωπον
• (Τίποτε απ' αυτά που απ' έξω μπαίνουν μέσα στον άνθρωπο, δεν μπορεί να τον κάνει ακάθαρτο. Αυτά όμως που βγαίνουν μέσα από τον άνθρωπο, αυτά τον κάνουν ακάθαρτο) Ιησούς Χριστός, κατά Μάρκον 7:15
• Πολλές φορές λυπήθηκα για αυτά που είπα, άλλα ελάχιστες φορές μετάνιωσα που κράτησα τη σιωπή Ακινάτης Θ.
• Πότε πότε, βρισκόμενος πάνω στην σκηνή μπορείς ν’ ακούσεις τον καλύτερο ήχο που μπορεί ν’ ακούσει κάθε ηθοποιός. Αυτόν τον ήχο είναι αδύνατον ν’ ακούσεις στον κινηματόγραφο ή στην τηλεόραση. Είναι ο ήχος μιας θαυμάσιας, βαθιάς σιωπής, που σημαίνει πως πέτυχες τον στόχο Βίντερς Σ.
• Πρέπει να έχει κανείς άπειρο πνεύμα για να σιωπά πάντοτε και ελάχιστη κρίση για να μιλά διαρκώς. Ενα άδειο βαρέλι κάνει περισσότερο θόρυβο από ένα βαρέλι γεμάτο
• Προσήλωσε το βλέμμα σου στα άστρα και ψάξε το Δρόμο. Τα λόγια εμποδίζουν να βλέπεις μακριά, τήρησε τη σιωπή. Ρουμί
• Προτιμώ ο λαός μου να σιωπά, παρά να μιλάει Αμίν Ίντι
• Πρώτα τρεις φορές σκέψου και μετά μην πεις τίποτα Ρενιέ Α.
• Σε δυό περιστάσεις ο λόγος είναι προτιμότερος της σιωπής. Όταν κάποιος γνωρίζει τι θα πει και όταν είναι ανάγκη να μιλήσει Ισοκράτης
• Σιγή και μοναξιά είναι οι καλύτεροι φίλοι της ψυχής Κλεάνθης
• Σιγή και μοναχικότητα είναι οι καλύτεροι φίλοι της ψυχής Λονγκφέλλοου Χ.
• Σιωπάς καλύτερα, παρά μιλάς Ταλμούντ
• Σιωπή: εκείνο που κάνει την συνηθισμένη γυναίκα μυστηριώδη. Βεβαίως, αν δεν είναι βουβή Καζακέβιτς Α.
• Σιωπηλότητα και σεμνότητα: προσόντα πολύ χρήσιμα για την κουβέντα Ντε Μονταίν
• Στον έρωτα περισσότερο ωφελεί η σιωπή, παρά ο λόγος
• Στους ανόητους η απάντηση είναι η σιωπή Αλ Μααλί Ου.
• Συνήθως ο σοφός σιωπάει όχι γιατί δεν έχει να πει τίποτα, αλλά γιατί έχει να σκεφτεί κάτι Τοϊσιμπέκοφ Μπ.
• Συχνά είναι καλύτερα να σωπάσεις και να σε νομίσουν βλάκα, παρά να μιλήσεις και να μην αμφιβάλλουν γι' αυτό Άγνωστος
• Τα μάτια της σιωπηλής καρδιάς βλέπουν σε μέγα βάθος και τα αυτιά του σιωπηλού μυαλού ακούνε θαύματα ανείπωτα Άγιος Ησύχιος της Ιερουσαλήμ
• Τα πιο απάνθρωπα ψέματα λέγονται συνήθως, με σιωπή Στήβενσον Ρ.
• Τα φρόνιμα παιδιά φροντίζουν να σιωπούν Αρχαίο ρητό
• Τέχνη: διάλογος, όπου ο συνομιλητής σιωπάει Λαντάου Γ.
• Το 80 τοις εκατόν των προβλημάτων της ζωής θα εξαφανίζονταν, αν μπορούσαμε να αναγκάζουμε τον εαυτό μας να καθίσει και να σιωπήσει. Κούλριτζ Κ.
• Το αίσθημα της Πατρίδας πρέπει να είναι λιγομίλητο και συγκρατημένο, χωρίς κούνημα των χεριών και χωρίς το ξεπέταγμα μπροστά απ' όλους. Το αίσθημα της Πατρίδας είναι μια Μεγάλη Ζεστή Σιωπή Ρόζανοφ Β.
• Το βάθος της αγάπης δεν μπορείς να το εκφράσεις ούτε με τα λόγια, ούτε με τη σιωπή Ντουρακόφ καθηγητής
• Το καλύτερο είναι η σιωπή. Το αμέσως καλύτερο είναι η αγάπη, η ποίηση, το τραγούδι Όσσο
• Το καλύτερο επιχείρημα στην λογομαχία με τον κουφό και τυφλό είναι η σιωπή Χάνιν Λ.
• Το να μιλάς είναι ασήμι. Αλλά η σιωπή είναι χρυσός Κέλλερ Γκόττφριντ
• Το πρόβλημα των ζευγαριών είναι σε γενικές γραμμές αυτό: Οι στιγμές της σιωπής σιγά σιγά αυξάνονται, μέχρι που η σιγή γίνεται απόλυτη Ντεπαρντιέ Ζεράρ
• Το ραδιόφωνο είναι ένα αυτόματο όπλο που πυροβολεί αδιάκοπα τη σιωπή Πίκαρντ Μ.
• Το σπανιώτερο και περισσότερο αναγκαίο τάλαντο είναι να μιλάμε όταν πρέπει και να γνωρίζουμε να σιωπούμε Μπουαλώ
• Το τέλμα του Συλλογισμού μου είναι καλυμμένο με βούρκο της Σιωπής. Πότε πότε το διαταράσσει ο κοασμός του Γνωμικού και ο ανόητος βάτραχος της Σκέψης κρύβεται μες στο βάθος της Σιωπηρής Συγκέντρωσης Ποντβόντνι Α.
• Τον άνθρωπο δεν πρέπει να τον κρίνουμε μόνο από τον τρόπο που ομιλεί, αλλά από τον τρόπο που σωπαίνει Κόλτον

ioanna mips

Το Παιχνίδι των Λυγμών

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006

Το Παιχνίδι των Λυγμών

Προχθές έβλεπα στην τηλεόραση για πολλοστή φορά το «The Crying Game» ή στα ελληνικά
«Το Παιχνίδι των Λυγμών» του Neil Jordan.
Πολύ γνωστή ταινία, για όσους τυχόν όμως δεν την γνωρίζουν, η υπόθεση είναι η εξής:


Ο ήρωας είναι μέλος του ΙΡΑ και παίρνει μέρος στην απαγωγή ενός Άγγλου στρατιώτη, ο οποίος σκοτώνεται κατά τη διάρκεια της επιχείρησης.

Μετά απ’ αυτό ο ήρωας πηγαίνει, βρίσκει και ερωτεύεται την παράξενη ερωμένη του νεκρού. Δεν της αποκαλύπτει, πως ανήκει στον ΙΡΑ κι εκείνη όμως δεν του αποκαλύπτει, πως είναι άντρας!

Παράφορα ερωτευμένοι κι οι δυο πηγαίνουν να κάνουν έρωτα, ο ήρωας βλέπει τον φαλλό της αγαπημένης του και τρέχει να ξεράσει στη λεκάνη της τουαλέτας. Δεν παύει όμως να την αγαπά.

Η ηρωίδα σκοτώνει ένα μέλος του ΙΡΑ για εκδίκηση, αυτός αναλαμβάνει την ευθύνη και μπαίνει φυλακή αντί αυτής. Κι αυτή τον περιμένει να βγει…
Αυτός εξιλεώθηκε εκτίοντας την ποινή φυλάκισης για χάρη της.
Κι αυτή του αφοσιώθηκε για πάντα.

Μια ιστορία γνήσιας αγάπης, με σοβαρά προβλήματα στη σχέση!…

Να κρατήσετε στο νου σας την παραμέτρο, πως κι αυτός της είχε αποκρύψει το γεγονός, πως ήταν μέλος του ΙΡΑ, πως σκότωνε συνειδητά ανθρώπους και πως είχε αναμιχθεί στο θάνατο του πρώην αγαπημένου της.

Κανείς δεν είναι τέλειος λοιπόν!...

Αυτό που θα ήθελα τώρα, είναι να θέσω το εξής "απλό" ερώτημα:
Τι θα κάνατε εσείς σε μια τέτοια περίπτωση, αν ήσασταν στη θέση του ήρωα;
(Υποτίθεται, πως είστε ήδη βαθιά ερωτευμένοι με το άλλο άτομο, όταν πια ανακαλύπτετε τη σεξουαλική του ταυτότητα).









1. Θα δίνατε τόπο στην οργή και θα κάνατε έρωτα με έναν ομόφυλό σας;
2. Θα μένατε ζευγάρι, αλλά χωρίς σεξουαλικές επαφές;
3. Θα μένατε απλοί φίλοι;
4. Θα την/τον αποκαλούσατε προδότη και θα εξαφανιζόσασταν;
5. Θα την/τον σιχαινόσασταν;

Για να δούμε… Περίεργη είμαι…

καρυωτάκης

καρυωτάκης

Αισιοδοξία

Aς υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.
Aς υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση
μ’ αυτοκρατορικήν εξάρτυση πρωινού
θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ’ ουρανού
και με τον ήλιον όπου θα τα διαπεράσει.

Aς υποθέσουμε πως είμαστε εκειπέρα,
σε χώρες άγνωστες της Δύσης, του Bορρά·
ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,
οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.
Για να μας δεχτεί κάποια λαίδη τρυφερά,
έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.

Aς υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος
άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν
τα παντελόνια μας, και, με του πτερνιστήρος
το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.
Πηγαίνουμε -σημαίες στον άνεμο χτυπούν-
ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.

Aς υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
από εκατό δρόμους τα όρια της σιγής,
κι ας τραγουδήσουμε, το τραγούδι να μοιάσει
νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής-
τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,
και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει.

Πρέβεζα

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μέσα στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει,
για να ζυγίσει, μια "ελλιπή" μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης,
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
"υπάρχω;" λες, κι ύστερα "δεν υπάρχεις!"
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Tελευταίο ταξίδι

Kαλό ταξίδι, αλαργινό καράβι μου, στου απείρου
και στης νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα!
Nα 'μουν στην πλώρη σου ήθελα, για να κοιτάζω γύρου
σε λιτανεία να περνούν τα ονείρατα τα πρώτα.

H τρικυμία στο πέλαγος και στη ζωή να παύει,
μακριά μαζί σου φεύγοντας πέτρα να ρίχνω πίσω,
να μου λικνίζεις την αιώνια θλίψη μου, καράβι,
δίχως να ξέρω πού με πας και δίχως να γυρίσω!

Ύπνος

Θα μας δοθεί το χάρισμα και η μοίρα
να πάμε να πεθάνουμε μια νύχτα
στο πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας;
Γλυκά θα κοιμηθούμε σαν παιδάκια
γλυκά. Kι απάνωθέ μας θε να φεύγουν,
στον ουρανό, τ’ αστέρια και τα εγκόσμια.
Θα μας χαϊδεύει ως όνειρο το κύμα.
Kαι γαλανό σαν κύμα τ’ όνειρό μας
θα μας τραβάει σε χώρες που δεν είναι.
Aγάπες θα ’ναι στα μαλλιά μας οι αύρες,
η ανάσα των φυκιών θα μας μυρώνει,
και κάτου απ’ τα μεγάλα βλέφαρά μας,
χωρίς ναν το γρικούμε, θα γελάμε.
Tα ρόδα θα κινήσουν απ’ τους φράχτες,
και θά ’ρθουν να μας γίνουν προσκεφάλι.
Για να μας κάνουν αρμονία τον ύπνο,
θ’ αφήσουνε τον ύπνο τους αηδόνια.
Γλυκά θα κοιμηθούνε σαν παιδάκια
γλυκά. Kαι τα κορίτσια του χωριού μας,
αγριαπιδιές, θα στέκουνε τριγύρω
και, σκύβοντας, κρυφά θα μας μιλούνε
για τα χρυσά καλύβια, για τον ήλιο
της Kυριακής, για τις ολάσπρες γάστρες,
για τα καλά τα χρόνια μας που πάνε.
Tο χέρι μας κρατώντας η κυρούλα,
κι όπως αργά θα κλείνουμε τα μάτια,
θα μας διηγιέται –ωχρή– σαν παραμύθι
την πίκρα της ζωής. Kαι το φεγγάρι
θα κατεβεί στα πόδια μας λαμπάδα
την ώρα που στερνά θα κοιμηθούμε
στο πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας.
Γλυκά θα κοιμηθούμε σαν παιδάκια
που όλη τη μέρα εκλάψαν και αποστάσαν.

(το επόμενο ποίημα του Καρυωτάκη είναι αφιερωμένο στα δύο μου αδέλφια)

Δημόσιοι υπάλληλοι

Ο ι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο-δύο μες στα γραφεία,
(Ηλεκτρολόγοι θα'ναι η πολιτεία
κι ο Θάνατος που τους ανανεώνουν.)

Κάθονται στις καρέκλες, μουνζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία.
"Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν" διαβεβαιώνουν.

Και μοναχά η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουνε τους δρόμους,
το βράδι στις οχτώ, σαν κουρντισμένοι.

Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα, τους ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι.

Θανάτοι
(είναι άνθρωποι που τη κακήν ώρα την έχουν μέσα τους)

Χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα
κι απ' τη χαρά, ζεστά, των φιλημάτων,
χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα
χτυπήσατε τις πόρτες των θανάτων.

Ματάκια μου που κάτι το διψάσατε
και διψασμένα μείνατε ποτήρια
ματάκια μου που κάτι το διψάσατε
κι εμείνατε κλεισμένα παραθύρια.

Ω, που 'χατε πολλά να πείτε, στόματα
κι ο λόγος, σας εδιάλεξε για τάφο,
ω, που 'χατε πολλά να πείτε, στόματα
και τον καημό δεν είπατε που γράφω.

Μάτια, χεράκια, στόματα, 'στορήστε μου
τον πόνο κάποιας ώρας, κάποιου τόπου,
μάτια, χεράκια, στόματα, 'στορήστε μου
τον Πόνο Των Πραγμάτων και τ' Ανθρώπου.

Powered by eSnips.com