Ατελείωτη Αγάπη μου ~ Romantic Poetry ஜ

Κηλίδες αγάπης

Κηλίδες αγάπης

Η αγάπη είναι ένας καμβάς φτιαγμένος από τη φύση και κεντημένος από τη φαντασία, είχε πει ο Βολταίρος. Τα λόγια του επαληθεύει, με τον καλύτερο τρόπο, η τέχνη. Η αγάπη παίζει ένα τεράστιο (και αναπόφευκτο) ρόλο σε διάφορα εκφραστικά μέσα: την ποίηση, το μυθιστόρημα, τα τραγούδια, τις ταινίες, τα εικαστικά έργα κ.λπ.
Όσοι υποστηρίζουν πως η αγάπη είναι μια αισθητική αντίδραση, λένε ότι τα αισθήματα που προκαλεί είναι αδύνατον να αποδοθούν με τη λογική που διέπει τη γλώσσα. Μπορούν μόνο να περιγραφούν μεταφορικά, με τον τρόπο της τέχνης. Αυτό ακριβώς επιχειρούν δέκα σύγχρονοι Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες που ζουν και δουλεύουν στην Αθήνα, σε μια ομαδική έκθεση που εγκαινιάζεται τη Δευτέρα στο Café-Bar BOO! και τιτλοφορείται, περιπαικτικά, «Tainted Love/ Κηλιδωμένη Αγάπη». Με τα έργα τους αποτίνουν έναν… σκανταλιάρικο φόρο τιμής, παίζοντας (κυριολεκτικά) με την έννοια της αγάπης: από την υλιστική της θεώρηση ως φυσικό φαινόμενο (μια γενετήσια ορμή που υπαγορεύει τη συμπεριφορά μας), μέχρι την πνευματική της διάσταση που, στην πιο εξιδανικευμένη εκδοχή, μας επιτρέπει να αγγίξουμε το Θεϊκό.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ ΜΑΙΡΗ ΝΟΜΙΖΩ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ ΜΑΙΡΗ

ΝΟΜΙΖΩ
Δεν ξέρω, μα νομίζω,
όσο ζω και σε γνωρίζω,
δεν είμαι σίγουρη, νομίζω,
δε μου κάνεις.
Περνάει στο σώμα μου ένα ρίγος.
Ήτανε χάρτινος ο πύργος.
Κι εσύ, είσαι λίγος... τόσο λίγος,
δε μου φτάνεις.
Ξέρω, μου τάζεις κι άλλα,
με παρασύρεις σε μεγάλα
όνειρα. Μα... στάλα, στάλα...
κι είναι λίγο.
Κι είμαι πλημμύρα σαν "Τοξότης"
κι είσαι διπλή προσωπικότης,
κι είναι μηδέν η ορατότης,
και ...θα φύγω.


 

ΣΥΓΧΥΣΗ

Περίμενα τον έρωτα, κι ήρθες εσύ.
Και νόμιζα πως ήτανε εκείνος.
Τον κέρασα το πιο γλυκό κρασί,
και μες στη σύγχυση, Σκορπιός,Ζυγός,Καρκίνος,
ούτε που ρώτησα ποιός είσαι αστερισμός.
Μου έφτανε που ήρθες, τι Παρθένος,
τι Υδροχόος, τι Τοξότης, τι Κριός,
ήσουν εσύ, η μοίρα μου, σεισμός.
Δεν ήσουν ξένος.
Ζήσαμε έντονα,δοθήκαμε τρελλά,
με μια πρωτόγνωρη ερωτική μανία.
Φτιάχναμε όνειρα μεγάλα και πολλά
όμως, χωρίσαμε. Τι ειρωνεία...
Τι μεσολάβησε, ποιός έφταιξε, κανείς.
Το πιθανότερο κι οι δυο.Μες τη ζάλη,
μπερδέψαμε τον έρωτα μ΄αυτό,
που ήταν μόνο, μια σύγχυση, μεγάλη.

Λόγια απλά....

Λόγια απλά....

Όταν το φύσημα του ανέμου σου χαϊδεύει τα μαλλιά
και είμαι μακριά και δε μπορώ να σ΄αντικρύσω
θέλω να σκέφτεσαι ότι κάπου μια καρδιά
σ΄αναζητά... και σου φωνάζει ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ...

Όταν το βλέμμα σου μιλά με τη σιωπή

και είμαι μακριά και δε μπορώ να σου μιλήσω

σκέψου πως κάπου υπάρχει μια ψυχή

που στα όνειρά της σου φωνάζει ΕΛΑ ΠΙΣΩ...

Θα΄μαι κοντά σου κάθε ώρα και στιγμή

κι ας θέλει ο χρόνος να΄μαι μακριά σου...

θα σε ζεσταίνω όπως ο ήλιος την αυγή

πνοή θα δίνω στα χαμένα όνειρά σου...

Για ένα σου χαμόγελο!...

Για ένα σου χαμόγελο!...

Όταν κάποιοι
σε κάνουν να στενoχωριέσαι...

Σκέψου...

Πως κάποιοι άλλοι πεθαίνουν
για ένα σου... Χαμόγελο...!!!

Τα λέμε...

Τα λέμε...

Λόγια καθημερινά, αληθινά...
που αγγίζουν... νομίζω, κάθε καρδιά!

Καληνύχτα σας!

Αγαπημένε η ζωή
Κυλάει σαν ποτάμι
Πίνει απ' τα δάκρυα βροχή
Μα στάζει σε ένα τζάμι
Πες μου τι σημαίνει "τα λέμε"
Φεύγουν για πάντα οι στιγμές μ' ό,τι καίμε

Τα λέμε...

Τόσο γενική αυτή η φράση
Ταιριάζει τέλεια στην κρύα σου στάση

Τα λέμε...

Να αγκαλιαστούμε τελευταία φορά
Να κλαίμε...

Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις
Εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις

Τα λέμε!

Ποιός σου 'χει μάθει να σκοτώνεις με ψέμα
Σκληρούς ανθρώπους να πατάς σαν εμένα
Χειρότερο και από βρισιά

Τα λέμε...

Έπρεπε απλά να πεις
Αντίο...

Πόση υποκρισία γλιτώνεις
Θέλει να έχεις ψυχή να πληγώνεις

Τα λέμε...

Είναι της καρδιάς μου απορία
Ανωτερότητα δε θέλω καμία
Κυλιέμαι...

Νομίζεις πέφτω χαμηλά Μα εγώ
τιμάω το τέλος και νιώθω

Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις
Εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις

Τα λέμε!

Ποιος σου 'χει μάθει να σκοτώνεις με ψέμα
Σκληρούς ανθρώπους να πατάς σαν εμένα
Χειρότερο και από βρισιά

Τα λέμε...

Έπρεπε απλά να πεις
Αντίο, τελειώσαμε, φύγε!

Μην τολμήσεις να με βρεις ξανά
Δεν τα λέμε πια ποτέ
Θέλω μόνο να ξεχάσω

Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις
Εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις

Τα λέμε!

Χειρότερο και από βρισιά

Τα λέμε...

Άκου κάτι αληθινό

Αγάπη μου αντίο, πονάω... γαμώτο

Αγάπη και Χρόνος...

Αγάπη και Χρόνος...

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Όλοι τότε την περιγελούσαν και της έλεγαν «εμείς πάντα το λέγαμε ότι μόνο η αγάπη δεν φτάνει».
Αγέρωχη, με ψηλά το κεφάλι, παρά τα δάκρυα που θόλωναν το βλέμμα της, βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μία λαμπρή θαλαμηγό και τον ρωτάει :
«Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος.
«Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία, που επίσης περνούσε από μπροστά της μʼ ένα εντυπωσιακό σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησε με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου», της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Ευδαιμονία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά κι αυτή δεν της έδωσε σημασία. Χαμένη στον γυάλινο κόσμο της ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν βοήθεια.
«Λύπη, άφησε με να έρθω μαζί σου»
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη, που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.

Το Μίσος έριχνε άγριες ματιές στην Αγάπη και η Ειρωνεία μισογελούσε και της μόρφαζε, ενώ συνέχιζαν να κάνουν βόλτες με μια γρήγορη θαλαμηγό, απολαμβάνοντας το θέαμα: το νησί βούλιαζε κι η αγάπη μόνη στʼ ακρογιάλι…

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
«Αγάπη, έλα εδώ. Θα σε πάρω εγώ μαζί μου».
Ήταν ένας ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε.
Όταν έφτασαν ασφαλείς στην στεριά, ο κύριος την άφησε στο πανέμορφο «λιμανάκι της αγκάλης» και συνέχισε αργά και σίγουρα το δρόμο του.
Η Αγάπη ένοιωσε γεμάτη ευγνωμοσύνη για τον άγνωστο αλλά ήταν τόση η ταραχή της, που ξέχασε να τον ρωτήσει το όνομά του.

Γνωρίζοντας πόσα του χρωστούσε, που τη βοήθησε, ρώτησε τη Γνώση :
« Γνώση, ποιος με βοήθησε;»
«Ο Χρόνος», της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
« Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».