Παρασκευή 28 Ιουνίου 2013

Αν... Κίπλινγκ .....ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥς

Αν... Κίπλινγκ .....ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥς


Αν... Κίπλινγκ: "Αν να κρατάς μπορείς το λογικό σου όταν γύρο σου όλοι
το ' χουνε χαμένο και ρίχνουνε γι' αυτό το φταίξιμο σε σένα,
Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον εαυτό σου,
όταν για σένα αμφιβάλλουν όλοι, αλλά να βρίσκεις ελαφρυντικά ακόμα και για την αμφιβολία τους αυτή,
Αν να προσμένεις το μπορείς δίχως από την προσμονή ετούτη ν' αποσταίνεις,
ή Αν και σε συκοφαντούν εσύ να μη βυθίζεσαι στο ψέμα,
ή Αν και σε μισούν το μίσος μέσα σου να μην αφήσεις να φουντώνει,
κι ωστόσο να μην δείχνεσαι πάρα πολύ καλός κι ούτε με πάρα πολλή σοφία να μιλάς,

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς δίχως το όνειρο να κάνεις δάσκαλό σου,
Αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να κάνεις το στοχασμό σκοπό σου,
Αν το μπορείς το Θρίαμβο και την Καταστροφή να αντικρίσεις
και σε αυτούς τους δυο αγύρτες όμοια να φερθείς,
Αν να ακούς αντέχεις την αλήθεια που εσύ είχες ειπωμένη
από πανούργους νοθευμένη ώστε παγίδα για τους άμυαλους να γίνει,
ή να θεωρείς όλα αυτά οπού 'χεις της ζωή σου αφιερώσει, τσακισμένα,
και πάλι ν' αρχινάς να τα στυλώνεις με εργαλεία φαγωμένα,

Αν να στοιβάζεις το μπορείς σ' ένα σωρό όλα εκείνα που 'χεις κερδισμένα.
Και όλα να τα παίξεις κορόνα γράμματα μεμιάς,
και να χάσεις, και κείθε που έχεις ξεκινήσει πάλι ν' αρχινήσεις
κι ούτε μπορείς καρδιά και νεύρα και μυώνες ν' αναγκάσεις
πάλι να σου δουλέψουνε κι ας είναι από καιρό αφανισμένα,
κι έτσι ολόρθος να κρατιέσαι μόλο που τίποτα
δε έχει μέσα σου απομείνει
εξόν από τη θέληση που τους μηνά: «Βαστάτε!»

Αν να μιλάς μπορείς με το λαό κι ωστόσο να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες όντας μη χάνοντας το απλό το φέρσιμό σου,
Αν μήτε εχθροί μήτε και φίλοι ακριβοί μπορούν να σε πληγώσουν,
Αν όλοι οι άνθρωποι σε λογαριάζουν, όμως πάρα πολύ κανένας,
Αν το μπορείς την ώρα που ο θυμός σου θέλει να ξεσπάσει να κρατηθείς νηφάλιος
και την γαλήνη σου την πρώτη να ξαναβρείς, δικιά σου τότε θα ' ναι η Γη
κι όλα εκείνα πλου κατέχει, και ό,τι αξίζει πιο πολύ-
Άντρας σωστός τότε θε να 'σαι, γιε μου!

Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ...ΑΓΑΠΗ...

ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΗ ΥΠΟΜΟΝΗ

ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΗ ΥΠΟΜΟΝΗ 


Δεν έχω άλλη υπομονή δεν έχω που να ταξιδέψω
μου περισσεύει μια ζωή δεν έχω που να την ξοδέψω
χειμώνιασε και μ' άφησες απ' έξω
 Με χάδια πρόστυχα φτηνά εγώ δεν πρόλαβα να παίξω
πάνω σου μόνο μια φορά σαν δάκρυ πρόλαβα να τρέξω
χειμώνιασε και μ΄άφησες απ' έξω
 Αγάπες έρχονται και πάνε παίζουν μαζί μας σαν παιδιά
αγάπες που μας ξεπερνάνε κι ύστερα γίνονται πουλιά
έλα, απόψε βάλε τα καλά σου
έλα, απόψε ντύσου γιορτινά
έλα, έλα και πάρε με κοντά σου
έλα, και μη με δώσεις πουθενά
 Δεν έχω άλλη υπομονή δεν έχω δρόμο να διαλέξω
μέσα μου ουρλιάζει μια φωνή χωρίς εσένα πως ν' αντέξω
χειμώνιασε και μ' άφησες απ' έξω
 έλα, έλα και πάρε με κοντά σου
έλα, και μη με δώσεις πουθενά!!!

Δευτέρα 24 Ιουνίου 2013

Με λένε Πάθος... Με λένε Έρωτα..

Με λένε Πάθος... Με λένε Έρωτα..

5 σχόλια Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008





Περπατώντας στο ήσυχο στενό σοκάκι του πανέμορφου αυτού μεσαιωνικού πέτρινου χωριού - καστροχώρι το λένε, σαν από παραμύθι κάτι, οι σκέψεις μου ήταν μπερδεμένες...

Το τεράστιο φεγγάρι του Αυγούστου έλουζε με το φως του κάθε σπιθαμή στο διάβα του. Οι σκιές φεύγανε, διαδέχονταν η μια την άλλη, ίσως από το αλκοόλ που είχα στις φλέβες μου... Οι εικόνες περνούσαν μπροστά μου σαν φλας-μπακ από αισθηματική ταινία... Δεν είδα αυτή τη πέτρα που ήταν κάτω! Σκόνταψα! Συνήλθα μετά -δε ξέρω πόσο καιρό μου πήρε- και ήμουν αρκετά ζαλισμένος... Θυμήθηκα τον κρότο που έκανα καθώς το κορμί μου έπεφτε στο πέτρινο σοκάκι. Πιάνω το κεφάλι μου, είχε λίγο αίμα από το χτύπημα...

Ξαφνικά μπροστά μου βλέπω μία ανήλικη κοπέλα να με κοιτά με μάτια που έλαμπαν... Τρόμαξα από το βλέμμα της, αλλά σαν κάτι να με μαγνήτιζε σ' αυτή τη κοπέλα. Πήγα κοντά της και τη ρώτησα να μου πει τ' όνομα της, λες και κάποιος άλλος είχε βάλει τις λέξεις αυτές στο στόμα μου: « Με λένε Πάθος. », μου λέει και χωρίς να το πολυκαταλάβω σαν να έγινε όλη ένα τεράστιο φως. Και με μια κίνηση αστραπής στη κυριολεξία, αυτό το φως μπήκε μέσα μου... Η κοπέλα είχε εξαφανιστεί... Το μόνο που ένιωθα ήταν την φωτεινότητα στο σώμα μου! Είχα την Πάθος μέσα στο κορμί μου κι άρχισα να τρέχω σαν τρελός... Μάλλον, με είχε κυριεύσει το πάθος...

Τελείως ξαφνικά, καθώς έτρεχα και φεύγοντας μακριά μέσα από το λαβύρινθο του καστροχωριού, βλέπω μπροστά μου μια λίμνη... Μια νέα γυναίκα, σαν άγγελος ήταν, κολυμπούσε γυμνή... Το κορμί της ήταν θεϊκό καθώς λουζόταν από το νυχτερινό φως του φεγγαριού! Πανσέληνος ήταν... Τα μαλλιά της ήταν μακριά, χρυσαφένια και έλαμπαν, τα χαρακτηριστικά της έντονα... Ααχχχ, πόσο την ήθελα κι έβγαλα έναν αναστεναγμό... Βγάζω τα ρούχα μου και χωρίς να το πολυσκεφτώ πέφτω στη λίμνη κολυμπώντας προς το μέρος της! Αμέσως πήγα κοντά της και τη ρώτησα παθιασμένα να μου πει τ' όνομα της, λες και κάποιος άλλος είχε βάλει τις λέξεις αυτές στο στόμα μου για δεύτερη φορά: « Με λένε Έρωτα. », μου λέει και με φιλάει τόσο ερωτικά όσο δε με είχαν φιλήσει ποτέ ξανά... Το φιλί της ήταν το καλύτερο που είχα νιώσει ποτέ! Ήταν σα να φιλούσα για πρώτη φορά... Το σώμα της τέλειο για τα μάτια μου... Ήταν σαν για πρώτη φορά να άγγιζα γυναικείο κορμί... Όλα ήταν σαν να γίνονταν για πρώτη φορά! Κάναμε έρωτα ασταμάτητα και ένιωθα να πετώ στα ουράνια. Όταν ξαφνικά όπως και με την ανήλικη κοπέλα την Πάθος, η Έρωτας έγινε μια τεράστια λάμψη που μπήκε κατευθείαν στην καρδιά μου κι άρχισε να χτυπάει σαν τρελή... Ξεκίνησα να κολυμπάω μανιασμένα, να μη ξέρω τι κάνω... Έκανα μακροβούτια, κολυμπούσα, κολυμπούσα... Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει... Άρχισα να κουράζομαι και ένιωσα τα πόδια μου βαριά... Μάλλον με είχε κεραυνοβολήσει ο έρωτας... Η λίμνη είχε αρχίσει να με καταπίνει...


Μετά από κάποια λεπτά - ώρες, μέρες, μήνες ή χρόνια άραγε;;;, δε ξέρω!!! - συνήλθα και βρήκα τον εαυτό μου ξεβρασμένο σε μια παραλία... Κάτω μακριά στον ορίζοντα έβλεπα τον ήλιο να ανατέλλει... Η παραλία αυτή έλαμπε, ήταν με βότσαλο, όχι πολύ ψιλό, και το αχνό φως του ήλιου την έκανε πολύ όμορφη, σαν ένα μαργαριτάρι που στόλιζε τη θάλασσα γύρω - γύρω... Ώωωωω, αυτή η θάλασσα... Ήταν να την πιεις στο ποτήρι, τα νερά της ήταν ήρεμα, καταγάλανα, η αίσθηση του νερού στα πόδια δροσερή... Η ωραιότερη θάλασσα που είχα δει ποτέ... Σαν να έβλεπα για πρώτη φορά θάλασσα στη ζωή μου ολάκερη... Ήταν ομολογουμένως, όλες οι αισθήσεις μου συμφωνούσαν σ' αυτό, το ομορφότερο μέρος στο οποίο είχα βρεθεί έως τώρα! Σαν να είχα γεννηθεί εκείνη τη στιγμή και ήμουν στον Παράδεισο...

Ήμουν έτοιμος να κολυμπήσω όταν με την άκρη του ματιού μου, βλέπω μια γυναίκα να παίζει ανέμελα στη παραλία φτιάχνοντας σπιτάκια με τα βότσαλα, σαν το καστροχώρι που είχα βρει την Πάθος - κάτι τέτοιο σα να μου θύμισε, και στην άκρη αυτών των σπιτιών έφτιαξε μια μικρή λιμνούλα φαίρνωντας νερό από τη θάλασσα - σα τη λίμνη που είχα βρει την Έρωτα... Τα μαλλιά της μακριά με όλων των λογιών τα χρώματα να τα στολίζουν, το δέρμα της φαινόταν απαλό, ενώ το φόρεμα που φορούσε λες και ήταν από όνειρο βγαλμένο: απλό κατάλευκο με κεντήματα στο μπούστο, στα μανίκια και στο κάτω μέρος του φορέματος της, με χρώματα του γαλάζιου της θάλασσας και του μπλε του ουρανού ολόγυρα να στολίζουν με τις κλωστές τους τα κεντήματα του... Τα στολίδια της απέριττα, με το ασήμι να στολίζει με τα χρώματα του το δέρμα της και τις αποχρώσεις του γαλάζιου να είναι διακοσμημένες οι πέτρες των κοσμημάτων της... Τα λεπτά μακριά της δάχτυλα να ανασηκώνουν τα πεσμένα της μαλλιά ενώ τα πόδια της να είναι γυμνά πάνω στα βότσαλα... Τα μάτια της να με κοιτούν με καλοσύνη...

Την πλησιάζω κι εκείνη προτού φτάσω εκεί και χωρίς να προλάβω να πω το παραμικρό, μου λέει πως με είχε σώσει από βέβαιο πνιγμό! Φτάνοντας κοντά της είδα πως ήταν η ομορφότερη γυναίκα που είχα δει στο κόσμο, πολύ πιο όμορφη από την ανήλικη Πάθος που είχα γνωρίσει για μια στιγμή και λίγο πιο όμορφη από τη νέα γυναίκα την Έρωτα που είχα γνωρίσει λίγο αργότερα... αλήθεια για πόσο δε θυμάμαι... Ήταν ο ανατέλλων ήλιος, ήταν το λαμπερό φως, ήταν το γαλάζιο της θάλασσας και το μπλε του ουρανού, ήταν τα πάντα στα μάτια της, όλο της το βλέμμα άξιζε κάθε θυσία για χάρη της... Πλησιάζοντας ακόμα πιο κοντά κατάλαβα πως δε μπορούσα καθόλου να διακρίνω την ηλικία της. Αλλά όταν τα βλέμματα μας έφτασαν τόσο κοντά και μπορούσα με κάθε λεπτομέρεια να δω τα χαρακτηριστικά της, τότε κατάλαβα πως έμοιαζε με κάποια που είχα γνωρίσει στο παρελθόν... Ναι, ναι έμοιαζε με την Πάθος... Μα όταν την ξαναείδα ακόμα καλύτερα, είδα πως έμοιαζε και με την Έρωτα... Προς στιγμή ταράχτηκα!

Εκείνη διαβάζοντας τη σκέψη μου και καταλαβαίνοντας την αγωνία και την ανησυχία μου, μου είπε να μη ταράζομαι θα μου έλεγε όλη την αλήθεια! Για ποια αλήθεια άραγε μου μιλά, άρχισα να σκέφτομαι... «Η Πάθος» μου λέει «είμαι εγώ όταν ήμουν μικρούλα και λίγο αργότερα όταν ενηλικιώθηκα έγινα η Έρωτας που συνάντησες στη λίμνη.» Μου είπε επίσης να μην ανησυχώ δε της χρωστώ καμιά υποχρέωση επειδή μ' έσωσε από βέβαιο πνιγμό... Το μόνο που μου είπε ήταν πως μ' ευχαριστεί που την άφησα να μεγαλώσει, να γίνει δυνατή και έτσι να μπορέσει να με σώσει... Αλλιώς μικρή και ανήλικη, όπως ήταν Πάθος ή κι αργότερα άπειρη, όπως ήταν Έρωτας, δε θα τα είχε καταφέρει... Εξάλλου τώρα είχε τη Γνώση, τη Συνείδηση, όλου του κόσμου τα καλά Συναισθήματα, σύμμαχο της το Χρόνο και την Εμπιστοσύνη κερδίσει, για να το κάνει αυτό... Με ένα νεύμα του κεφαλιού μου συμφώνησα κι εγώ κοιτώντας μέσα στα μάτια της χωρίς να πω λέξη! Η Σιωπή είναι μαγεία πολλές φορές... Πόσο πολύ ένιωσα την Αλήθεια της μέσα μου! Ναι, ναι... τώρα πια ήταν και η δική μου Αλήθεια αυτή...

Πήγα κοντά και τη φίλησα, ακόμα τη φιλώ, πάντα την έχω στο μυαλό μου, στη καρδιά μου, στη σκέψη και τη ψυχή μου... Τ' όνομα της δε χρειάστηκε να το ρωτήσω... Μου το είχε πει με τα φιλιά της... Ναι, ήταν δίπλα μου, ήταν μέσα μου... Την έλεγαν Αγάπη πια...


ΑΠΟ seizeTHEday

Κυριακή 23 Ιουνίου 2013

Η ΜΟΥΣΑ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ

Σάββατο, Νοεμβρίου 10, 2012

Η ΜΟΥΣΑ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ


Η ΜΟΥΣΑ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ

Για τους Νεκρούς να πω σε Γλώσσα που πεθαίνει,
σε Γλώσσα Νέα, Γλώσσα Αρχαία, Ελληνική
χωρίς να τρέμω ενόσω χάνω κάθε Γη·
ενόσω ο Πόλεμος προβάλλει και προβαίνει,
πώς αντηχούν μες στο κορμί μου οι πεθαμένοι
–  πρόγονοι,  σύγχρονοι κι απόγονοι – με αλκή
και πώς μου κάνουν τη φωνή μεταλλική
να πω αυτό που η ψυχή μου τρομαγμένη
κι από οράματα φρικτά καθημαγμένη
παλεύει να ξεχάσει ή ν’ αρνηθεί.
Κασσάνδρα Μούσα προφητεύει τη θανή
μιας Γλώσσας και μιας Χώρας δακρυσμένη·
της Ιστορίας τους Ανέμους ανασαίνει
και – φθέγμα ύπατο – σκληρά χρησμοδοτεί.
«Προοπτική, λέει, διανοίγεται διπλή·
η Χώρα μου από Εμφύλιο σπαραγμένη
είναι η πρώτη και φρικτότατη Ειμαρμένη·
μα η φρικτότερη απ’ τις δυο προοπτική
κι απ’ τη φρικτότατη φρικτότερη αυτή –
να είναι η πρώτη προοπτική ακυρωμένη».
Μίλα, Φωνή. Τι εννοείς; Όμως σωπαίνει.
Κι έχει την όψη της χλωμή και παγερή.
Η Μούσα του Επικείμενου. Η Μούσα Οργή.
Αυτό που γράφω πριν πεθάνω με πεθαίνει.
© Θεοδόσης Βολκώφ

Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013

ΑΥΤΟΣΥΝΤΗΡΗΣΗ

ΑΥΤΟΣΥΝΤΗΡΗΣΗ

Θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἄνοιξη
γιατὶ ἡ μνήμη αὐτὴ
ὑπερπηδώντας παπαροῦνες ἔρχεται.
Ἐκτὸς ἐὰν ἡ νοσταλγία
ἀπὸ πολὺ βιασύνη,
παραγνώρισ᾿ ἐνθυμούμενο.
Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους ὅλα
ὅταν τὰ πάρει ὁ χαμός.
Ἀλλὰ μπορεῖ νά ῾ναι ξένο αὐτὸ τὸ φόντο,
νά ῾ναι παπαροῦνες δανεισμένες
ἀπὸ μιὰν ἄλλην ἱστορία,
δική μου ἢ ξένη.
 



Τὰ κάνει κάτι τέτοια ἡ ἀναπόληση.
Ἀπὸ φιλοκαλία κι ἔπαρση.
Ὅμως θὰ πρέπει νά ῾ταν ἄνοιξη
γιατὶ καὶ μέλισσες βλέπω
νὰ πετοῦν γύρω ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ μνήμη,
μὲ περιπάθεια καὶ πίστη
νὰ συνωστίζονται στὸν καλύκά της.
Ἐκτὸς ἂν εἶναι ὁ ὀργασμὸς
νόμος τοῦ παρελθόντος,
μηχανισμὸς τοῦ ἀνεπανάληπτου.
Ἂν μένει πάντα κάποια γῦρις
στὰ τελειωμένα πράγματα
γιὰ τὴν ἐπικονίαση
τῆς ἐμπειρίας, τῆς λύπης
καὶ τῆς ποίησης.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Μια βόλτα στα αστέρια!

Μια βόλτα στα αστέρια!


έχετε πάει ποτέ βόλτα στα αστέρια?Ναι σ'αυτά το μικρά '''κεράκια'' του ουρανού...σ'αυτά που γλιστρούν αργά-αργά και με το δικό τους θάνατο μας γεμίζουν ελπίδες για πραγματοποίηση της πιο μεγάλης μας ευχής...!Λάμπουν μέσα στο σκοτάδι...άλλα λάμπουν πιο πολύ και άλλα πιο λίγο....συντροφεύουν τους ερωτευμένους,τους ναυτικούς,τους διαβάτες της νύχτας,δίνουν ελπίδα σ'όποιον την έχει ανάγκη...!Πάντα μου έλεγε ότι θα με πάει μια βόλτα στα αστέρια και γελούσε μ'αυτό το όμορφο χαμόγελο του...μα αυτό το χαμόγελο που φωτίζει το πρόσωπο του...που κάνει τα μάτια του να λάμπουν σαν αστέρια!Εγώ γελούσα...μα μέσα πίστευα πως ποτέ δεν θα γίνει αυτή η βόλτα...όχι γιατί θεωρώ απίθανο να φτάσει κανείς τ'αστέρια...γιατί νόμιζα πως θα το ξεχάσει...μα όχι...δεν το ξέχασε...τήρησε την υπόσχεση του...ήρθε με το σκουφάκι του και το κασκόλ του...με πήρα από το χέρι και ανεβήκαμε σ'ένα ύψωμα...ξαπλώσαμε με θέα τ'αστέρια...μου κρατούσε το χέρι και μου είπε ξεκινάμε...!
   Διαλέξαμε ένα αστέρι ο καθένας...το δικό μας αστέρι...και μεταφερθήκαμε  εκεί...πατήσαμε στις μύτες των ποδιών μας...για να μην κλέψουμε την αστεροσκονή τους...και από εκεί ρίξαμε μια ματιά στο κενό...η γη..μια άχρωμη μπάλα μοιάζει από μακριά...είναι άδικη η θέα που έχουν τα αστέρια...μια μπάλα...μονάχα μια μπάλα...μα γνωρίζουν πως σ'αυτή τη μπάλα υπάρχουν άνθρωποι...ψυχές που κάθε βράδυ πριν κοιμηθούν τους χαρίζουν ένα βλέμμα...!Στάθηκα και είδα τη μορφή του...φωτισμένη...δεν έχω δει κάτι πιο όμορφο ως τώρα...τον είδα να γελάει...να είναι ευτυχισμένος...κοίταξα και τα άλλα αστέρια...περπάτησα όλες τις ακτίνες του δικού μου αστεριού...μέτρησα κάθε πιθαμή του...και έβαλα λίγα από την αστεροσκονή του μέσα στη τσέπη μου...!

  Είδα δυο αστέρια να τρέμουν...να αναβοσβήνουν...και ξαφνικά άρχισαν να γλιστρούν...πέφτοντας άφησαν μια λάμψη...μια τεράστια λάμψη...!Έπειτα άκουσα τη φωνή του...κρίμα να έχουμε δυο αστέρια...ένα μονάχα μας χρειάζεται...ένα που θα είναι και για τους δυο μας...αποφάσισε...το δικό μου η το δικό σου?Τον κοίταξα...δεν μπορούσα να αποφασίσω...έπιασα το χέρι του...ας διαλέξουμε ένα άλλο μαζί...κλείσαμε τα μάτια μας...κάναμε τρία βήματα και οι δυο...στρίψαμε δεξιά και εκεί είδαμε ένα μικρούτσικο αστεράκι να σκορπάει το φως του πάνω μας...ναι αυτό είναι το αστέρι μας...πατήσαμε πάνω του...χαράξαμε τα ονόματα μας στις ακτίνες του...και έπειτα φύγαμε...!
   Ανταλλάξαμε ένα βλέμμα μεταξύ μας...από το ύψωμα κοιτάξαμε ξανά το αστέρι μας...θαρρείς και μας έκλεισε το μάτι από εκεί ψηλά...!Σηκωθήκαμε...περπατήσαμε ως το σπίτι...έβαλα το χέρι μου στη τσέπη μου και έβγαλα ένα μικρό χαρτάκι...το έβαλα στη δική του τσέπη...
-Ξέρω τι λέει μου είπε...
-Σσσσ μην το πεις...χάνει τη μαγεία του όταν το λέμε συνέχεια...κράτησε το...κάντο φυλαχτό...διαβαζέ το όταν νομίζεις ότι σου λείπω...όταν θα είσαι μόνος...μα μην το πεις πουθενά...!