Της θάλασσας οι ψίθυροι....

Σε ένα τέτοιο μέρος θα ήθελα να ζήσω. Να ξυπνάω τα πρωινά και να γεμίζουν τα μάτια μου θάλασσα. Να μην με αγγίζει τίποτα από την ανθρώπινη τέχνη του θεάτρου. Κουράστηκα να ακούω και να διαβάζω για τα «πρέπει» και τα «θέλω».
Με κούρασαν τα μάυρα και τα γκρι χρώματα σας άνθρωποι της γης. Κουράστηκα να παρακολουθώ τις συζητήσεις σας για το πόσο καλοί πρέπει να είμαστε, πόσο άνθρωποι πρέπει να είμαστε, πόσο μεγάλες καρδιές πρέπει να καλλιεργήσουμε. Λες και είναι μπανανιές....και έχουν τρόπο καλλιέργειας που τον διαβάζεις και μαθαίνεις. Κουράστηκα να βλέπω τόσους καλούς μαζί!!!
Είναι σαν να πίνεις καφέ με πολύ ζάχαρη....Σε λιγώνει και σε χαλάει.Όχι δεν θέλω να πάρω μέρος σε όλο αυτό το θέατρο.
Προτιμώ να ψάχνομαι μόνη. Να κοιτάω βαθιά μέσα μου. Να ακούω τους ψιθύρους της δικής μου καρδιάς. Να ταξιδέψω στις δικές μου θάλασσες με τα δικά μου σκαριά, τα δικά μου κατάρτια.
Να ακούω μόνο τους ψιθύρους της θάλασσας.
Να γαληνεύω...

Αναρτήθηκε από Albatros στις 4:32 π.μ.

Για σένα...

Γέρνεις στην αγκαλιά μου

και νιώθω ξαστεριά..

κι ας εισαι τώρα μακριά,

στα όνειρά μου ζεις..

υπάρχεις..

πλάι μου αναπνέεις..

εισαι γλυκια δροσιά

που με ανανεώνει..

εισαι η πιο όμορφη παρουσία στη ζωή μου..

εισαι η υπέροχη σχέση της ζωής μου..

εισαι το σ'αγαπώ που ξημερώνει

Έλα και πάρε με αγκαλιά,

να γίνει ο χειμώνας καλοκαίρι

να νιώσω τα χείλη σου

να νιώσω ζεστασιά

να σε κρατήσω σφιχτά..

να νιώσω ότι ζω...

να μου δώσεις ζωή...

Αναρτήθηκε από Albatros στις 8:40 μ.μ.

Τι μου συμβαίνει;

Τι μου συμβαίνει;

Tώρα τελευταία δεν ξέρω τι μου συμβαίνει...
νοιώθω ότι πρέπει να τα κάνω όλα...
όλα όσα δεν έκανα μέχρι τώρα και όλα όσα θα ήθελα να κάνω στο μέλλον...
ψάχνω να βρω παλιούς χαμένους φίλους, παλιές χαμένες αναμνήσεις, χαίρομαι με μικρά ανούσια πράγματα που θεωρούσα απλά και δεδομένα και πιστεύω πως όλα όσα μας συμβαίνουν στη ζωή μας συμβαίνουν για κάποιο λόγο...
όχι δεν είμαι μοιρολάτρισσα, το αντίθετο μάλιστα, τα πάντα κατακτούνται και τίποτα δεν μας χαρίζετε σ' αυτή τη ζωή. παλεύουμε, διεκδικούμε, σχεδιάζουμε...
άλλοτε τα καταφέρνουμε και αμειβόμαστε για τους κόπους μας και άλλοτε πάλι οδηγούμαστε στην αποτυχία και απογοητευόμαστε...
ότι και από τα δυο όμως να συμβεί ξέρουμε ότι κάναμε ότι μπορούσαμε, ότι δεν αφήσαμε τρίτους να κατευθύνουν τη μοίρα μας και τη ζωή μας.

τώρα τελευταία βρίσκω τον εαυτό μου σε πολλά μέρη, με πολλούς φίλους, με πολλές συζητήσεις, με πολλές ανησυχίες...
τον βρίσκω να συζητά με τον Γ.. περί φιλοσοφίας και ανθρώπινων σχέσεων...
τον βρίσκω να πίνει με την Ε.. προσπαθώντας να δείξει(?) η να αποδείξει(?) πράγματα που ποτέ δεν ήταν...και να αποτυγχάνει παταγωδώς...
τον βρίσκω να ακούει τον Β… και να προσπαθεί να καταλάβει το πως μέσα από το ροκ μπορεί να αλλάξει τον κόσμο...
τον βρίσκω να πίνει καφέ με την δ και να προσπαθεί να κλέψει λίγο από τον ενθουσιασμό και τη ζωντάνια των 19 χρόνων...
τον βρίσκω να αλητεύει νύχτες ολόκληρες και να γυρνά στο σπίτι ξημερώματα...
τον βρίσκω να γνωρίζει νέα πρόσωπα, νέους ανθρώπους...
τον βρίσκω να κλείνει το μάτι, να μου χαμογελά μπροστά στον καθρέφτη και να μου λέει καλημέρα...
τον βρίσκω να οδηγεί ώρες ατελείωτες και να συζητά με μένα, να μ' ακούει, να με αμφισβητεί και να εξοργίζεται μαζί μου, να συμφωνεί και να διαφωνεί...
τον βρίσκω να διαβάζει τις σκέψεις της Χ.. και να νοιώθει ότι ακριβώς τις ίδιες σκέψεις κάνει πολλές φορές και η ίδια...
τον βρίσκω να κάνει δεκάδες χιλιόμετρα για να απολαύσει με τα μάτια του ένα ηλιοβασίλεμα...
τέλος τον βρίσκω μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή να χτυπάει τα πλήκτρα και να γράφει αυτό εδώ το post...

και το θέμα είναι ότι όλα αυτά μ' αρέσουν, και τα γουστάρω και όλα αυτά αν τα μαζέψω είναι η ζωή μου, είναι ο χρόνος μου σ' αυτό το ταξίδι και δεν έχω σκοπό να χάσω ούτε λεπτό...
ίσως για αυτό νοιώθω ότι πρέπει να τα κάνω όλα...

Αναρτήθηκε από Albatros στις 10:35 π.μ.

Μάλλον.... ερωτεύτηκα....

Ο έρωτας κάνει τον άνθρωπο να αφήνει το φαγητό του, τον ύπνο του, τη δουλειά του, την ησυχία του...
Πολλοί άνθρωποι τον φοβούνται, επειδή, όταν έρχεται γκρεμίζει ότι παλιό βρίσκει μπροστά του..
Κανείς δε θέλει να αποδιοργανώνεται ο κόσμος του. Γι' αυτό πολύς κόσμος κατορθώνει να θέτει υπό έλεγχο αυτή την απειλή και να κρατήσει όρθιο ένα σπίτι ή μια σχέση που έχει πλέον ρημάξει.. Είναι οι μηχανικοί των περασμένων πραγμάτων...
Άλλοι άνθρωποι σκέφτονται ακριβώς το αντίθετο: παραδίνονται χωρίς δεύτερη σκέψη, προσδοκώντας στον έρωτα τις λύσεις για όλα τους τα προβλήματα.
Φορτώνουν στον άλλον όλη την ευθύνη για όλη την ευτυχία τους και όλο το φταίξιμο για τη δυστυχία τους...
Είναι πάντα μέσα στην ευφορία επειδή έχει συμβεί κάτι υπέροχο ή μέσα στην κατάθλιψη επειδή έγινε κάτι απροσδόκητο που τα κατέστρεψε όλα..
Να διώξεις μακριά τον έρωτα ή να του παραδοθείς τυφλά; Ποια από τις δύο στάσεις προξενεί το μικρότερο κακό; .. Δεν ξέρω...

Αναρτήθηκε από Albatros στις 1:22 μ.μ.

Για σένα...

Γέρνεις στην αγκαλιά μου

και νιώθω ξαστεριά..

κι ας εισαι τώρα μακριά,

στα όνειρά μου ζεις..

υπάρχεις..

πλάι μου αναπνέεις..

εισαι γλυκια δροσιά

που με ανανεώνει..

εισαι η πιο όμορφη παρουσία στη ζωή μου..

εισαι η υπέροχη σχέση της ζωής μου..

εισαι το σ'αγαπώ που ξημερώνει

Έλα και πάρε με αγκαλιά,

να γίνει ο χειμώνας καλοκαίρι

να νιώσω τα χείλη σου

να νιώσω ζεστασιά

να σε κρατήσω σφιχτά..

να νιώσω ότι ζω...

να μου δώσεις ζωή...

Αναρτήθηκε από Albatros στις 8:40 μ.μ.

μου κλέβεις χαμόγελα και μου επιστρέφεις ευτυχία...

Να 'μουν μόνο μια σταγόνα
στου κορμιού σου την κρυψώνα.
Διάφανη, υγρή και κρύα
σε μια ευθύγραμμη πορεία,
σαν το ίχνος ενός παγου.
Και σαν ξόρκι κάποιου μάγου
τις πληγές σου όλες να κλείσω
και γλυκά να σε μεθύσω.

Στ' όνειρό σου ιχνηλάτης,
βρέχει τ'άσπρα δάχτυλά της
της ζωής μου η ουσία,
έρμαιο στη φαντασία
που μαζί σου αιωρείται
σαν φωτάκι που κινείται
μες στ' αστέρια τ' ουρανού.
Ξεδιπλώνει απ' το νου
καθετί κρυφό δικό μου,
σα να σ' έχω άνθρωπό μου
κι ας γνωρίζω τόσα λίγα.
Έχω όμως μιαν ελπίδα:
πως στο φως των αστεριών,
σαν παραμύθι των παιδιών,
κάθε όνειρο που κάνω
να ξεδιπλώνεται επάνω
στου κορμιού σου την αφή
κι η ζωή σαν προσευχή
στων ανθρώπων τους θεούς:
Να 'χει δύναμη ο νους
να ορίζει συναρτήσεις
που μαζί μου θα τις λύσεις.


Από την ημέρα, που σε γνώρισα άλλαξε η ζωή μου...
Σ'ευχαριστώ, που υπάρχεις & με κάνεις όλο και καλύτερη πιο δυνατή πιο επίμονη σε αυτό που κάνω...ήσουν τόσο κοντά μου, κι εγώ... δεν σε έβλεπα...
Κάθε μέρα, που περνά..γίνομαι όλο και πιο ευτυχισμένη...
Σ'ευχαριστώ... μικρέ μου άγγελε...

Αναρτήθηκε από Albatros στις 9:13 μ.μ.

Ψυχή μου φώναξε…

 από fira

 

Ξαπλώνεις μόνη σε ξένα λιβάδια,

με μόνη παρέα χρυσά τα στάχια.

Ψυχή μου φώναξε και θα σε ακούσουν,

όσοι ενδιαφέρονται τη σιωπή σου να λύσουν.

υ.γ.1 Το παραπάνω στιχάκι το βρήκα γραμμένο σε μορφή μηνύματος και αποθηκευμένο στο κινητό μου, με ώρα αποθήκευσης 1:12 π.μ. και ημερομηνία 17/01/08…. εγώ τότε κοιμόμουν ή έστω ήμουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας!! Το μυστήριο δεν μπορώ ακόμα να το λύσω… Η αλήθεια είναι ότι έψαχνα καιρό ένα στιχάκι για να συνοδεύσω αυτή τη φωτογραφία που βρήκα κάπου στο web, και νομίζω αυτό είναι το ιδανικό! Μόνο που δεν ξέρω αν είναι παιδί της δικής μου φαντασίας ή στίχος από κάποιο τραγούδι που άκουσα μέσα στον ύπνο μου εκείνο το βράδυ(καθότι πάντα το ράδιο σιγοτραγουδάει) και έσπευσα να τον σημειώσω στο κινητό, για να τον βάλω στη φωτογραφία…

υ.γ.2 Αν έχει ακούσει κανένας χριστιανός κάποιο τραγούδι με αυτούς τους στίχους παρακαλώ ας με ενημερώσει!! :-)