Πάρε με απόψε αγκαλιά
πάνω σε όνειρα φευγάτα
να μπερδευτεί η μοναξιά
που μας κοίτα μέσα στα μάτια
και γυρνά πίσω στις στιγμές
που ψιθυρίζουν το όνομα μας
κρύψου στο πιο βαθύ εσύ
στην τελευταία τη βράδια μας...
stelina 11/11/2008
Δευτέρα 28 Απριλίου 2014
Το πιο βαθύ ΕΣΥ...
Πάρε με απόψε αγκαλιά
πάνω σε όνειρα φευγάτα
να μπερδευτεί η μοναξιά
που μας κοίτα μέσα στα μάτια
και γυρνά πίσω στις στιγμές
που ψιθυρίζουν το όνομα μας
κρύψου στο πιο βαθύ εσύ
στην τελευταία τη βράδια μας...
stelina 11/11/2008
Σε περιμένω....για να σε αγαπήσω...
Παρατηρώ
τους ανθρώπους κάθε φορά που βγαίνω έξω και βλέπω στα πρόσωπα τους μία
σκιά! Στα τόσα εκατομμύρια άνθρωποι που είμαστε πως είναι δυνατόν να
υπάρχει τόσο μεγάλη μοναξιά!
Τσαλαπατήθηκαν όπως φαίνεται τα πάντα και οι ψυχές μας γίνανε σας τοπίο πολέμου με το καθένα από μας πρωταγωνιστή!
Τι ψάχνω και εγώ! Αγάπη μέσα στα συντρίμμια! Μία αγάπη αληθινή όπως είναι ο ουρανός. Ακόμη και όταν έχει συννεφιά ο ουρανός στο βάθος παραμένει γαλανός.
Εμείς όμως σκοτεινιάζουμε και μαυρίζουμε κάθε νότα ομορφιάς που ξεπροβάλλει στις ζωές μας. Δε ξέρω αν αυτό είναι φόβος ή δειλία, είναι πάντως κάτι που με φοβίζει τρομερά.
Περιμένω ακόμη εσένα να μου κρατήσεις το χέρι, περιμένω ακόμη εσένα να με πάρεις αγκαλιά και να μου πεις ένα παραμύθι για να κοιμηθώ μέσα στην αγκαλιά σου.
Περιμένω ακόμη εσένα που μπορεί να μην έχεις φτερά αλλά θα σαι άγγελος.
Περιμένω εσένα που θα φωτίσεις τη ψυχή μου και θα βρω τη χαμένη μου παιδικότητα, θα ξανά ονειρευτώ και θα ξανά ελπίζω. Κι αυτό γιατί εσύ θα σαι το νόημα της ζωής μου!
Ακόμη και αν ο ήλιος λάμπει εμάς μας σκεπάζει η νύχτα.
Λένε πως όταν κάποιος πεθαίνει, έρχεται ένας άγγελος και τον συνοδεύει μέσα από το πέρασμα μεταξύ ζωής και θανάτου για να περάσει στην αντίπερα όχθη! Τότε θα έρθεις δίπλα μου άγγελε μου και θα σε δω στα μάτια; Μέχρι τότε απλά θα περιμένω αυτό το πέρασμα;
Προσεύχομαι καθημερινά σε αυτό που λέγεται θεός για να μου δώσει λίγη δύναμη και υπομονή για να σε περιμένω λίγο ακόμη... Προσεύχομαι για να σαι καλά κι ας μη σε έχω δει ποτέ, ας μη σε έχω αγγίξει, ας μην έχω μυρίσει το άρωμα του κορμιού σου, ας μην σου έχω χαϊδέψει τα μαλλιά την ώρα που κοιμάσαι!
Ίσως υπάρχεις, ίσως μία μέρα έρθεις κοντά μου και αγαπηθούμε. Ενώσουμε τους κόσμους μας ακόμη και αν είναι τόσο διαφορετικοί! Ακόμη και αν δε σε γνωρίσω εδώ σε αυτό τον άσχημο και κακό κόσμο, θα σε γνωρίσω πάνω στον ουρανό, εκεί που θα πετάμε οι δύο μας και θα μας ζεσταίνει ο ήλιος.
Όλοι πλέον παλεύουν για τα χρήματα, τα ακριβά ρούχα και αρώματα, την εικόνα τους που όσο πιο ακριβοπληρωμένη είναι τόσο μεγαλύτερο σεβασμό εισπράττουν. Η αγάπη όμως που πήγε, τα όνειρα πιο δρόμο έχουν πάρει…;
Τσαλαπατήθηκαν όπως φαίνεται τα πάντα και οι ψυχές μας γίνανε σας τοπίο πολέμου με το καθένα από μας πρωταγωνιστή!
Τι ψάχνω και εγώ! Αγάπη μέσα στα συντρίμμια! Μία αγάπη αληθινή όπως είναι ο ουρανός. Ακόμη και όταν έχει συννεφιά ο ουρανός στο βάθος παραμένει γαλανός.
Εμείς όμως σκοτεινιάζουμε και μαυρίζουμε κάθε νότα ομορφιάς που ξεπροβάλλει στις ζωές μας. Δε ξέρω αν αυτό είναι φόβος ή δειλία, είναι πάντως κάτι που με φοβίζει τρομερά.
Περιμένω ακόμη εσένα να μου κρατήσεις το χέρι, περιμένω ακόμη εσένα να με πάρεις αγκαλιά και να μου πεις ένα παραμύθι για να κοιμηθώ μέσα στην αγκαλιά σου.
Περιμένω ακόμη εσένα που μπορεί να μην έχεις φτερά αλλά θα σαι άγγελος.
Περιμένω εσένα που θα φωτίσεις τη ψυχή μου και θα βρω τη χαμένη μου παιδικότητα, θα ξανά ονειρευτώ και θα ξανά ελπίζω. Κι αυτό γιατί εσύ θα σαι το νόημα της ζωής μου!
Ακόμη και αν ο ήλιος λάμπει εμάς μας σκεπάζει η νύχτα.
Λένε πως όταν κάποιος πεθαίνει, έρχεται ένας άγγελος και τον συνοδεύει μέσα από το πέρασμα μεταξύ ζωής και θανάτου για να περάσει στην αντίπερα όχθη! Τότε θα έρθεις δίπλα μου άγγελε μου και θα σε δω στα μάτια; Μέχρι τότε απλά θα περιμένω αυτό το πέρασμα;
Προσεύχομαι καθημερινά σε αυτό που λέγεται θεός για να μου δώσει λίγη δύναμη και υπομονή για να σε περιμένω λίγο ακόμη... Προσεύχομαι για να σαι καλά κι ας μη σε έχω δει ποτέ, ας μη σε έχω αγγίξει, ας μην έχω μυρίσει το άρωμα του κορμιού σου, ας μην σου έχω χαϊδέψει τα μαλλιά την ώρα που κοιμάσαι!
Ίσως υπάρχεις, ίσως μία μέρα έρθεις κοντά μου και αγαπηθούμε. Ενώσουμε τους κόσμους μας ακόμη και αν είναι τόσο διαφορετικοί! Ακόμη και αν δε σε γνωρίσω εδώ σε αυτό τον άσχημο και κακό κόσμο, θα σε γνωρίσω πάνω στον ουρανό, εκεί που θα πετάμε οι δύο μας και θα μας ζεσταίνει ο ήλιος.
Όλοι πλέον παλεύουν για τα χρήματα, τα ακριβά ρούχα και αρώματα, την εικόνα τους που όσο πιο ακριβοπληρωμένη είναι τόσο μεγαλύτερο σεβασμό εισπράττουν. Η αγάπη όμως που πήγε, τα όνειρα πιο δρόμο έχουν πάρει…;
Το μακρινό κι ατέλειωτο ταξίδι θα συνεχιστεί....
Μουδιασμένη εκείνο το χαμένο βράδυ
που πανικόβλητη αμπάρωνα την ψυχή
να μη βραχεί από την ξαφνική νεροποντή..
Τότε έστηνε χορό σ' αναμμένα κάρβουνα η ζωή..
Ήθελε να ξεκουραστεί από την προσδοκία..
Εκλιπαρούσα με της αγωνίας τα μάτια
που ήθελαν να μάθουν την αλήθεια..
Θα ψάξω για τα χαμένα λόγια..
Εγώ θα ψάξω για σένα, θα σε μάθω
όπως δε σε γνώρισε κανείς..
Δεν ξέρω αν αυτή η νέα οδός βγάζει πουθενά,
έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν μ' ένοιαξε, το πουθενά..
Σαν βάδισα τους δρόμους σου εκείνον το καιρό
με παίδεψαν τα δάκρυα, που άρχισαν να τρέχουν
Τρέχουν και τώρα...
ζητώντας μια ανακούφιση γλυκιά της Άνοιξης.
Κι όσα έβλεπα με μάγευαν στη διαδρομή αυτή
και ζήλεψα γιατί δεν ήμουν εκεί
να μοιραστώ μαζί σου το νερό που έπινες
τ' όνειρα που είδες..
Περίμενα αυτά τα μάτια να σαλπάρουν
για το ακρωτήρι της ελπίδας..
Σε λίγες μέρες τα βήματά μας θα αποτυπώνονται
στις σελίδες μιας άλλης χρονιάς..
Τα χρόνια δεν γυρίζουν πίσω..
Όπως και τα ποτάμια δεν κελαηδούν..
Το μακρινό κι ατέλειωτο ταξίδι θα συνεχιστεί
με συχνές στάσης απολογισμού και αυτοκριτικής..
Ο ουρανός είναι τώρα το χρώμα μου
μα η αυγή θα' ναι πάντα δική σου..
Τα πουλιά είναι γαλάζια
για να σου πουν καλημέρα
να σου πουν την γλυκιά καληνύχτα..
Τραγούδησα τη ζωή μου μέσα στο δρόμο
την περπάτησα, την έψαξα, την γύρισα..
Έχασα τη ζωή μου..
Την ξαναβρήκα μέσα στα μάτια σου
που σιγοτραγουδάνε..
Μέσα στην φωνή σου
που σκεπάζει όλη τη θάλασσα..
Μέσα στα κύματα που μου ανήκουν
αφού αισθάνομαι τα χέρια σου
να σφίγγουν δυνατά τα δικά μου.
που πανικόβλητη αμπάρωνα την ψυχή
να μη βραχεί από την ξαφνική νεροποντή..
Τότε έστηνε χορό σ' αναμμένα κάρβουνα η ζωή..
Ήθελε να ξεκουραστεί από την προσδοκία..
Εκλιπαρούσα με της αγωνίας τα μάτια
που ήθελαν να μάθουν την αλήθεια..
Θα ψάξω για τα χαμένα λόγια..
Εγώ θα ψάξω για σένα, θα σε μάθω
όπως δε σε γνώρισε κανείς..
Δεν ξέρω αν αυτή η νέα οδός βγάζει πουθενά,
έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν μ' ένοιαξε, το πουθενά..
Σαν βάδισα τους δρόμους σου εκείνον το καιρό
με παίδεψαν τα δάκρυα, που άρχισαν να τρέχουν
Τρέχουν και τώρα...
ζητώντας μια ανακούφιση γλυκιά της Άνοιξης.
Κι όσα έβλεπα με μάγευαν στη διαδρομή αυτή
και ζήλεψα γιατί δεν ήμουν εκεί
να μοιραστώ μαζί σου το νερό που έπινες
τ' όνειρα που είδες..
Περίμενα αυτά τα μάτια να σαλπάρουν
για το ακρωτήρι της ελπίδας..
Σε λίγες μέρες τα βήματά μας θα αποτυπώνονται
στις σελίδες μιας άλλης χρονιάς..
Τα χρόνια δεν γυρίζουν πίσω..
Όπως και τα ποτάμια δεν κελαηδούν..
Το μακρινό κι ατέλειωτο ταξίδι θα συνεχιστεί
με συχνές στάσης απολογισμού και αυτοκριτικής..
Ο ουρανός είναι τώρα το χρώμα μου
μα η αυγή θα' ναι πάντα δική σου..
Τα πουλιά είναι γαλάζια
για να σου πουν καλημέρα
να σου πουν την γλυκιά καληνύχτα..
Τραγούδησα τη ζωή μου μέσα στο δρόμο
την περπάτησα, την έψαξα, την γύρισα..
Έχασα τη ζωή μου..
Την ξαναβρήκα μέσα στα μάτια σου
που σιγοτραγουδάνε..
Μέσα στην φωνή σου
που σκεπάζει όλη τη θάλασσα..
Μέσα στα κύματα που μου ανήκουν
αφού αισθάνομαι τα χέρια σου
να σφίγγουν δυνατά τα δικά μου.
Το ΌνΕιΡο...
Θά ήθελα πολύ να δώσω ένα παράδειγμα
ένα πού να αναλύει τις ιδιότητες τού τίτλου
μα,δεν μπορώ,δεν υπάρχει στις απόψεις μου.
Το όνειρο,είναι στον "ορίζοντα"κάνω δύο βήματα, απομακρύνεται δύο βήματα.
Κάνω δέκα βήματα και ο ορίζοντας τρέχει δέκα βήματα μακριά..
<Γράφει,Ο ποιητής Εντουάρντο Γκαλεάνο σέ μιά αναφορά του γιά τήν ουτοπία>>.
Σωστή η αποψή του! Τα όνειρα.μπορούμε να τα δούμε,να τα σκεφτούμε,να δράσουμε
μέσα τους και αν μας κάνουν,να προσπαθήσουμε για την πραγματοποίησή τους.
Να φανταστούμε νέες καταλήξεις,σού δίνουν το κίνητρο γ 'αυτές.
Τα όνειρά ,μας κάνουν λίγο καλό όταν βρίσκονται κλειδωμένα στα κεφάλια μας
και ανακυκλώνονται στους μικρούς μας κύκλους.
Νομίζω πώς τα όνειρα ,παίζουν το ρόλο τους στο πού βαδίζουμε στην ζωή μας
και ίσως και στούς στόχους μας.
Φυσικά,μέσα σ΄αυτά συμπεριλαμβάνονται και τα τρελά όνειρα..μα, δίχως τρέλα μπορείς να επιβιώσεις μέσα στην τρέλα της ζωής ;
Θα μας πουν άνθρωποι γύρω μας κάποιες φορές ονειροπαρμένους.αλλά πιστέψτε με ,
έχουν κ αυτοί "κλειδωμένα όνειρα"πού είναι τρελότερα από τα δικά μας.
Απλώς είναι οι συντηρητικοί άνθρωποι στην καθημερινότητά τους,χωρίς στόχους και φιλοδοξίες πού τρέμουν το ρίσκο για ένα βήμα παραπάνω.
Εύχομαι να ονειρεύεστε πάντα!
Κλειδώνετε τα όνειρά σας και κάποτε θα ειδωθούν μέσα σας και όταν κάποιο από αυτά καταφέρει την πραγματοποίησή του να ξέρετε ότι,ίσως να είναι και το σημείο εκκίνησης για το επόμενο. Σαν την ελπίδα πού πάντα πιστεύουμε σ 'αυτήν και ας την έχουμε για το τέλος.
Μορφές Αγάπης
Κάποια στιγμή με ρώτησε κάποιος τι αγαπάω και γιατί. Αυτή η
ερώτηση, αν πραγματικά αγαπάς κάποια πράγματα, δεν είναι δύσκολη. Είναι
ωστόσο πολύπλοκη! Θα προσπαθήσω λοιπόν ν’ απαριθμήσω ποιους και τι
αγαπάω, αλλά κυρίως γιατί.
Αγαπάω τη μάνα μου γιατί μάνα είναι μόνο μία. Όσες διαφωνίες κι αν έχουμε πάντα τα βρίσκουμε. Χωρίς αυτή νιώθω ανασφάλεια και δεν κάνω βήμα. Την αγαπάω γιατί ήταν πάντα εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα. Την αγαπάω γιατί έκανε τα πάντα για να μεγαλώσει εμένα και τον αδερφό μου με αρχές. Την αγαπάω γιατί πάντα με στήριζε σ’ ότι ήθελα να κάνω, γιατί στήριζε το είναι και τα πιστεύω μου. Την αγαπάω γιατί είναι η μία και μοναδική κι είναι η πρώτη αγάπη της ζωής μου.
Αγαπάω τον πατέρα μου γιατί μου έμαθε τι θα πει καλός οικογενειάρχης. Για τον τρόπο που κοιτάζει τη μάνα μου μετά από 37 χρόνια γάμου. Τον αγαπάω επειδή ήθελε πάντα το καλύτερο για ‘μας κι έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να το έχουμε. Γιατί είναι έξυπνος και δημιουργικός και με δίδαξε ότι το να δουλεύεις σκληρά το κάνεις πάνω απ’ όλα για ‘σένα. Τον αγαπάω γιατί βλέπω τη λατρεία και το καμάρι με το οποίο με κοιτάζει. Επειδή ακόμα κι αν δεν πούμε πολλά ξέρουμε τι σκέφτεται ο άλλος.
Αγαπάω τον αδερφό μου όχι γιατί πρέπει, γιατί έτσι νιώθω. Γιατί ξέρω ότι με εμπιστεύεται όσο κανέναν.
Αγαπάω τον πρώην μου γιατί μου έχει προσφέρει μερικές απ’ τις πιο όμορφες και δημιουργικές στιγμές της ζωής μου. Γιατί ακόμα κι αν δεν συμφωνούσε σε ότι διάλεγα δεν μου το έλεγε και με άφήνε ν’ ακολουθήσω το δρόμο εκείνο που εγώ θεωρούσα σωστό. Τον αγαπούσα γιατί με έβαζε για ύπνο, γιατί με πρόσεχε, γιατί δεν μου χάλαγε το χατίρι. Τον αγαπάω γιατί ήταν καλός, συντροφικός, με χιούμορ και παρά το ότι ήταν γκρινιάρης, ήταν ευαίσθητος και ήθελε με όλους να τα έχει καλά.
Αγαπάω τη Έφη γιατί είναι πάντα εκεί χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Γιατί έχουμε μοιραστεί τις καλύτερες και τις χειρότερες στιγμές μας. Γιατί ότι και να γίνει ξέρω ότι πάντα θα είναι, ακόμα και για να κλάψω στον ώμο της και ξέρω ότι μπορώ να της εκμυστηρευτώ τα πάντα. Την αγαπάω γιατί ακόμα κι αν έχουμε μέρες να βρεθούμε ή να μιλήσουμε ξέρω ότι η μία σκέφτεται την άλλη. Γιατί όταν μ’ αγκαλιάζει ή με κοιτάζει νιώθω την αγάπη της και την τρυφερή ζεστασιά της. Την αγαπάω γιατί απλά σαν αυτή δεν θα υπάρξει καμία.
Αγαπάω τη Μαριαλένα αν και πολλές φορές κοιτάει πρώτα την πάρτι της, ξέρω ότι είμαι ο μόνος άνθρωπος που του εμπιστεύεται τα πάντα. Που θα ζητήσει τη συμβουλή του ακόμα κι αν δεν την ακολουθήσει. Την αγαπάω για την τρέλα που κουβαλάει και γιατί μερικές φορές όταν έχω προβλήματα, καταλαβαίνει ότι δεν χρειάζομαι κάποιον να με συμβουλέψει ή να με κρίνει, αλλά κάποιον να μ’ ακούσει. Γιατί όσο χοντροκομμένα κι αν της πω την άποψή μου, καταλαβαίνει τι εννοώ χωρίς να με παρεξηγεί.
Αγαπάω τον Παλαμάκια ( Γιάννη) γιατί από μικρό παιδί είμαι κοντά του. Ακόμα κι όταν είναι μακριά μπορώ να καταλάβω πότε με σκέφτεται. Τον αγαπάω γιατί δεν περιμένει πότε θα τον πάρω εγώ τηλέφωνο. Ξέρει ότι είμαι πηγμένη και το κάνει εκείνος για ‘μένα, όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί το θέλει. Τον αγαπάω γιατί δεν με παρεξηγεί και γιατί ξέρει ο ένας για τον άλλο στην πραγματικότητα περισσότερα απ' όσα λέμε.
Αγαπάω όλους αυτούς που έχουν “φύγει”. Γιατί παρά το μικρό ή το μεγάλο τους πέρασμα από τη ζωή μου αποτέλεσαν κομμάτι της. Γιατί με άφησαν να μπω στη δική τους και να προσθέσω ένα λιθαράκι που ίσως κάτι ν’ άλλαξε από τις δικές τους. Γιατί ακόμα κι αν δεν είναι πια εδώ η παρουσία τους με συντροφεύει κάθε στιγμή.
Αγαπάω τη θάλασσα γιατί με γαληνεύει. Γιατί την κοιτάζω κι αποκτάω πάλι την ηρεμία μου. Γιατί με κάνει να πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλύτερα. Γιατί πάντα μετά την τρικυμία έρχεται η μπουνάτσα.
Αγαπάω τη μουσική γιατί με εκφράζει. Γιατί με κάνει να ταξιδεύω και να νιώθω τα πόδια μου να πατάνε πιο δυνατά στο έδαφος. Γιατί με βοηθά να εξωτερικεύω τη χαρά και τη λύπη μου, το θυμό, την οργή, την αγανάκτησή μου και πάνω απ’ όλα την ίδια την αγάπη. Γιατί πολύ απλά με παρασύρει στο ρυθμό της.
Αγαπάω τα βιβλία γιατί κρατάνε το μυαλό μου ξύπνιο. Γιατί κάνουν τη φαντασία μου να οργιάζει και να πλάθει όμορφες εικόνες που ούτε η ίδια η φύση δεν θα μπορούσε. Γιατί με χαλαρώνουν και κάνουν τον χρόνο να περνάει χωρίς καν να το καταλαβαίνω.
Αγαπάω τα παλιά anime γιατί μου θυμίζουν κάτι απ’ τα χρόνια που έφυγαν. Γιατί κάνουν το παιδί μέσα μου να ξυπνάει. Γιατί μου πέρασαν μηνύματα ανεξίτηλα στη μνήμη, όπως ότι ακόμα κι οι σταγόνες τις βροχής μπορούν να σπάσουν πέτρες. Γιατί μ’ αυτά έκλαψα και γέλασα πρώτη φορά και γιατί μ’ αυτά σαν παιδί αντιλήφθηκα πτυχές τις ενήλικης ζωής.
Αγαπάω τη δουλειά γιατί με κρατάει σε εγρήγορση. Γιατί με κάνει να συνειδητοποιώ ότι τίποτα δεν σου χαρίζεται. Ότι πρέπει να διεκδικήσεις για να πετύχεις. Την αγαπάω γιατί δεν τη φοβάμαι και ξέρω πως θα μ’ ανταμείψει.
Αγαπάω όμως και τις διακοπές που με χαλαρώνουν και με παρασύρουν μακριά απ’ τα συνηθισμένα. Γιατί με οδηγούν σε νέα μέρη και κατ’ επέκταση σε νέους ανθρώπους.
Αγαπάω τη Μυτιλήνη γιατί είναι το πιο όμορφο μέρος που έχω δει. Γιατί καταφέρνει να με καθηλώνει και να με κάνει να σκέφτομαι ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο όμορφος απ’ όσο δείχνει.
Αγαπάω το θεό γιατί έφερε στο δρόμο μου ανθρώπους και καταστάσεις που με βοήθησαν να καταλάβω πια πραγματικά είμαι.
Αγαπάω πάνω απ’ όλα την ίδια τη ζωή, γιατί μέσα απ’ τα καλά και τα άσχημα, τα εύκολα και τα δύσκολα, τα σωστά και τα λάθος, με έμαθε να κάνω επιλογές, να δέχομαι συνέπειες, να διεκδικώ και να κερδίζω.
Και σίγουρα αγαπάω κι άλλο κόσμο κι άλλα πράγματα θα έπαιρνε όμως πολλές σελίδες για να τα περιγράψω. Ίσως κι αυτούς κι αυτά που ανέφερα να τ’ αδίκησα με τα λόγια γιατί πολύ απλά κάποια πράγματα δεν περιγράφονται με λέξεις.
Και τελικά ποια είναι η ουσία;
Ν’ αγαπάς όλο τον κόσμο! Ν' αγαπάς το κάθε τι μικρό κι ασήμαντο. Είτε είναι καλός είτε είναι κακός μαζί σου κάτι σου προσφέρει. Προσθέτει ένα ακόμα μάθημα στον κύκλο της ζωής σου. Και πρέπει αν είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό! Γιατί από κάθε τι μικρό μπορεί να κερδίσουμε κάτι μεγάλο χωρίς καν να το καταλάβουμε. Εσείς τι και ποιους αγαπάτε πραγματικά; Αν το σκεφτείτε θα δείτε ότι είναι πολλοί και πολλά
Stelinaki 2/1/2008
Αγαπάω τη μάνα μου γιατί μάνα είναι μόνο μία. Όσες διαφωνίες κι αν έχουμε πάντα τα βρίσκουμε. Χωρίς αυτή νιώθω ανασφάλεια και δεν κάνω βήμα. Την αγαπάω γιατί ήταν πάντα εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα. Την αγαπάω γιατί έκανε τα πάντα για να μεγαλώσει εμένα και τον αδερφό μου με αρχές. Την αγαπάω γιατί πάντα με στήριζε σ’ ότι ήθελα να κάνω, γιατί στήριζε το είναι και τα πιστεύω μου. Την αγαπάω γιατί είναι η μία και μοναδική κι είναι η πρώτη αγάπη της ζωής μου.
Αγαπάω τον πατέρα μου γιατί μου έμαθε τι θα πει καλός οικογενειάρχης. Για τον τρόπο που κοιτάζει τη μάνα μου μετά από 37 χρόνια γάμου. Τον αγαπάω επειδή ήθελε πάντα το καλύτερο για ‘μας κι έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να το έχουμε. Γιατί είναι έξυπνος και δημιουργικός και με δίδαξε ότι το να δουλεύεις σκληρά το κάνεις πάνω απ’ όλα για ‘σένα. Τον αγαπάω γιατί βλέπω τη λατρεία και το καμάρι με το οποίο με κοιτάζει. Επειδή ακόμα κι αν δεν πούμε πολλά ξέρουμε τι σκέφτεται ο άλλος.
Αγαπάω τον αδερφό μου όχι γιατί πρέπει, γιατί έτσι νιώθω. Γιατί ξέρω ότι με εμπιστεύεται όσο κανέναν.
Αγαπάω τον πρώην μου γιατί μου έχει προσφέρει μερικές απ’ τις πιο όμορφες και δημιουργικές στιγμές της ζωής μου. Γιατί ακόμα κι αν δεν συμφωνούσε σε ότι διάλεγα δεν μου το έλεγε και με άφήνε ν’ ακολουθήσω το δρόμο εκείνο που εγώ θεωρούσα σωστό. Τον αγαπούσα γιατί με έβαζε για ύπνο, γιατί με πρόσεχε, γιατί δεν μου χάλαγε το χατίρι. Τον αγαπάω γιατί ήταν καλός, συντροφικός, με χιούμορ και παρά το ότι ήταν γκρινιάρης, ήταν ευαίσθητος και ήθελε με όλους να τα έχει καλά.
Αγαπάω τη Έφη γιατί είναι πάντα εκεί χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Γιατί έχουμε μοιραστεί τις καλύτερες και τις χειρότερες στιγμές μας. Γιατί ότι και να γίνει ξέρω ότι πάντα θα είναι, ακόμα και για να κλάψω στον ώμο της και ξέρω ότι μπορώ να της εκμυστηρευτώ τα πάντα. Την αγαπάω γιατί ακόμα κι αν έχουμε μέρες να βρεθούμε ή να μιλήσουμε ξέρω ότι η μία σκέφτεται την άλλη. Γιατί όταν μ’ αγκαλιάζει ή με κοιτάζει νιώθω την αγάπη της και την τρυφερή ζεστασιά της. Την αγαπάω γιατί απλά σαν αυτή δεν θα υπάρξει καμία.
Αγαπάω τη Μαριαλένα αν και πολλές φορές κοιτάει πρώτα την πάρτι της, ξέρω ότι είμαι ο μόνος άνθρωπος που του εμπιστεύεται τα πάντα. Που θα ζητήσει τη συμβουλή του ακόμα κι αν δεν την ακολουθήσει. Την αγαπάω για την τρέλα που κουβαλάει και γιατί μερικές φορές όταν έχω προβλήματα, καταλαβαίνει ότι δεν χρειάζομαι κάποιον να με συμβουλέψει ή να με κρίνει, αλλά κάποιον να μ’ ακούσει. Γιατί όσο χοντροκομμένα κι αν της πω την άποψή μου, καταλαβαίνει τι εννοώ χωρίς να με παρεξηγεί.
Αγαπάω τον Παλαμάκια ( Γιάννη) γιατί από μικρό παιδί είμαι κοντά του. Ακόμα κι όταν είναι μακριά μπορώ να καταλάβω πότε με σκέφτεται. Τον αγαπάω γιατί δεν περιμένει πότε θα τον πάρω εγώ τηλέφωνο. Ξέρει ότι είμαι πηγμένη και το κάνει εκείνος για ‘μένα, όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί το θέλει. Τον αγαπάω γιατί δεν με παρεξηγεί και γιατί ξέρει ο ένας για τον άλλο στην πραγματικότητα περισσότερα απ' όσα λέμε.
Αγαπάω όλους αυτούς που έχουν “φύγει”. Γιατί παρά το μικρό ή το μεγάλο τους πέρασμα από τη ζωή μου αποτέλεσαν κομμάτι της. Γιατί με άφησαν να μπω στη δική τους και να προσθέσω ένα λιθαράκι που ίσως κάτι ν’ άλλαξε από τις δικές τους. Γιατί ακόμα κι αν δεν είναι πια εδώ η παρουσία τους με συντροφεύει κάθε στιγμή.
Αγαπάω τη θάλασσα γιατί με γαληνεύει. Γιατί την κοιτάζω κι αποκτάω πάλι την ηρεμία μου. Γιατί με κάνει να πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλύτερα. Γιατί πάντα μετά την τρικυμία έρχεται η μπουνάτσα.
Αγαπάω τη μουσική γιατί με εκφράζει. Γιατί με κάνει να ταξιδεύω και να νιώθω τα πόδια μου να πατάνε πιο δυνατά στο έδαφος. Γιατί με βοηθά να εξωτερικεύω τη χαρά και τη λύπη μου, το θυμό, την οργή, την αγανάκτησή μου και πάνω απ’ όλα την ίδια την αγάπη. Γιατί πολύ απλά με παρασύρει στο ρυθμό της.
Αγαπάω τα βιβλία γιατί κρατάνε το μυαλό μου ξύπνιο. Γιατί κάνουν τη φαντασία μου να οργιάζει και να πλάθει όμορφες εικόνες που ούτε η ίδια η φύση δεν θα μπορούσε. Γιατί με χαλαρώνουν και κάνουν τον χρόνο να περνάει χωρίς καν να το καταλαβαίνω.
Αγαπάω τα παλιά anime γιατί μου θυμίζουν κάτι απ’ τα χρόνια που έφυγαν. Γιατί κάνουν το παιδί μέσα μου να ξυπνάει. Γιατί μου πέρασαν μηνύματα ανεξίτηλα στη μνήμη, όπως ότι ακόμα κι οι σταγόνες τις βροχής μπορούν να σπάσουν πέτρες. Γιατί μ’ αυτά έκλαψα και γέλασα πρώτη φορά και γιατί μ’ αυτά σαν παιδί αντιλήφθηκα πτυχές τις ενήλικης ζωής.
Αγαπάω τη δουλειά γιατί με κρατάει σε εγρήγορση. Γιατί με κάνει να συνειδητοποιώ ότι τίποτα δεν σου χαρίζεται. Ότι πρέπει να διεκδικήσεις για να πετύχεις. Την αγαπάω γιατί δεν τη φοβάμαι και ξέρω πως θα μ’ ανταμείψει.
Αγαπάω όμως και τις διακοπές που με χαλαρώνουν και με παρασύρουν μακριά απ’ τα συνηθισμένα. Γιατί με οδηγούν σε νέα μέρη και κατ’ επέκταση σε νέους ανθρώπους.
Αγαπάω τη Μυτιλήνη γιατί είναι το πιο όμορφο μέρος που έχω δει. Γιατί καταφέρνει να με καθηλώνει και να με κάνει να σκέφτομαι ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο όμορφος απ’ όσο δείχνει.
Αγαπάω το θεό γιατί έφερε στο δρόμο μου ανθρώπους και καταστάσεις που με βοήθησαν να καταλάβω πια πραγματικά είμαι.
Αγαπάω πάνω απ’ όλα την ίδια τη ζωή, γιατί μέσα απ’ τα καλά και τα άσχημα, τα εύκολα και τα δύσκολα, τα σωστά και τα λάθος, με έμαθε να κάνω επιλογές, να δέχομαι συνέπειες, να διεκδικώ και να κερδίζω.
Και σίγουρα αγαπάω κι άλλο κόσμο κι άλλα πράγματα θα έπαιρνε όμως πολλές σελίδες για να τα περιγράψω. Ίσως κι αυτούς κι αυτά που ανέφερα να τ’ αδίκησα με τα λόγια γιατί πολύ απλά κάποια πράγματα δεν περιγράφονται με λέξεις.
Και τελικά ποια είναι η ουσία;
Ν’ αγαπάς όλο τον κόσμο! Ν' αγαπάς το κάθε τι μικρό κι ασήμαντο. Είτε είναι καλός είτε είναι κακός μαζί σου κάτι σου προσφέρει. Προσθέτει ένα ακόμα μάθημα στον κύκλο της ζωής σου. Και πρέπει αν είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό! Γιατί από κάθε τι μικρό μπορεί να κερδίσουμε κάτι μεγάλο χωρίς καν να το καταλάβουμε. Εσείς τι και ποιους αγαπάτε πραγματικά; Αν το σκεφτείτε θα δείτε ότι είναι πολλοί και πολλά
Stelinaki 2/1/2008
Χωρίς τίτλο.....
Και το τώρα?
Έφυγες, αλλά δεν κρύφτηκες από μένα.
Έμεινες εδώ να μου θυμίζεις τις στιγμές που ζήσαμε.
Νιώθω μεγάλη μοναξιά.
Μια ανεξήγητη, παράλογη μοναξιά..
και εσύ θέλησες να ανοίξεις το δρόμο για να φύγεις από μένα.
Ευτυχώς σε γνώρισα, σε αισθάνθηκα..
Σ' αγάπησα γιατί ήμουν εσύ.
Δεν θέλω να κάνω τίποτα.
Βαρέθηκα να κλαίω.
Και ο χρόνος τίποτα δεν απαλύνει.
Δεν επέλεξα εγώ τη μοναξιά αλλά αυτή έμενα.
Η μοναξιά είναι από σένα καμωμένη.
Η μοναξιά μου ήταν άμυνα απέναντι σε σένα.
Τον έρωτα το έσβησες μέσα σε ένα βράδυ.
Είσαι πρώτος στο να σβήνεις και να αναιρείς..
Κανείς δεν γνωρίζει την μοναξιά που κρύβω μέσα μου.
Κάνει τόσο πολύ κρύο εκεί μέσα..
Θα σε ξαναδώ;
Ναι!
Σε μια άλλη ζωή.
Θα σε περιμένω.
Τι άλλο μπορώ να κάνω;
Κι αν έχω κάψει ότι σε θυμίζει..& αν έχουν κλείσει τις καρδιάς μου οι πληγές..πάντα σε γυρνάει κάτι απ'το χθές..& αν έχω σβήσει όλα τα σημάδια...
Κι αν έχω κάψει ότι σε θυμίζει..& αν έχουν κλείσει τις καρδιάς μου οι πληγές..πάντα σε γυρνάει κάτι απ'το χθές..& αν έχω σβήσει όλα τα σημάδια...
Τελικά το να τακτοποιείς το σπίτι δεν είναι και τόσο ανώδυνο σπορ...
κρύβει κινδύνους που δεν μπορείς να φανταστείς...
έτσι εκεί που καθάριζα τα συρτάρια από χρόνων παλιές μαζεμένες μαλακιούλες, να σου στον πάτο το αντικείμενο που θα με γύριζε ...πολύ πίσω...5 χρόνια πριν...
"καλά ταξίδια μάτια μου στις θάλασσες του κόσμου - 27/03/2004" έγραφε πάνω στο αυτοκόλλητο η κασέτα που ανακάλυψα 5 χρόνια μετά την εγγραφή της και που ποτέ δεν κατάφερα να στην δώσω. Ποτέ δεν την άκουσα. Χάθηκε έτσι ξαφνικά όπως την έγραψα. Έκανα το σπίτι άνω κάτω για να την βρω. Ακόμα αποτελεί μυστήριο το πως βρέθηκε μέσα σ' εκείνο το συρτάρι πίσω και κάτω από παλιά περιοδικά, λογαριασμούς, γράμματα, παλιούς φορτιστές κινητών και ευχετήριες κάρτες από τις ξαδέρφες μου στην Αυστραλία.
Τα μάτια μου άστραψαν όταν την είδα...ναι ήξερα τι ήταν...ήξερα για ποιον την είχα γράψει...δεν ήξερα όμως πως βρέθηκε εκεί και γιατί μου φανερώθηκε μετά από τόσα χρόνια...
την έβαλα στο κασετόφωνο...
η φωνή του Μητροπάνου γέμισε το δωμάτιο στο "λούνα πάρκ" από την "παράγκα του αιώνα" του Θάνου Μικρούτσικου και συνέχισε με τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου...(καταπληκτικά κομμάτια)
κάθε τραγούδι και μια ανάμνηση...εσύ θυμάσαι άραγε;
νύχτες ολόκληρες…. να σκέφτομαι πότε θα έρθει η επόμενη μέρα να έρθω στο σπιτάκι σου στα Πετράλωνα να σε δω κι όμως τότε για μας ο κόσμος όλος ήταν δικός μας...
να γελάς με τα αστεία μου...να με κοιτάς στα μάτια και να νοιώθω βασίλισσα του κόσμου...
ατέλειωτες βόλτες αγκαλιά κάπου μέσα στο Θησείο ...
ατέλειωτα χιλιόμετρα μόνο για να σε δω...να κοιμηθούμε μαζί και να φύγουμε το πρωί ο καθένας στη δουλεία του...
ένας ερωτάς που παίχτηκε σε πολλές πράξεις και που τελείωσε ξαφνικά όπως ξεκίνησε...
γαμώτο...γιατί οι όμορφες στιγμές της ζωής μας τελειώνουν κάποτε;
δεν σου το είπα ποτέ, όμως εσύ ήσουν ο πρώτος μου ερωτάς, ο μεγαλύτερος και ο πιο αληθινός...
μακάρι να μπορούσα να σου το πω...έστω και τώρα...
μακάρι να μπορούσα να γυρίσω τα χρόνια πίσω...
μακάρι να είχαν συμβεί διαφορετικά τα πράγματα...
μακάρι...
να σαι καλά όπου κι αν είσαι...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)